Pinay In New Zealand

Dog loyalty

2010-11-09T22:46:00.003+13:00

This is a story of a dog whose master was killed by a drunk driver. Five months after the death of his master, Scot, the dog, still waits for him in the country road waiting for his master to come home.

This is similar to my pet dog, trixie. Every morning, she patiently waits for me to come down from my room. As soon as she sees me coming down, she wags her tail and can't wait for me to finish my morning rituals then I lift her up and we sit together on the couch. I give her so much attention and she likes it a lot. When I left for NZ, my mom was telling me trixie still waits for me every morning. She keeps on looking by the stairs waiting for me to come down. My mom would even tell her that I am not coming down. That I am no longer around. I wonder if ever she understood what my mom was telling her.

Update

2010-11-08T21:08:00.002+13:00

I have totally forgotten that I have this blog. Thanks for one reader who left a comment that is why I got an email notification.

So many things have happened to my life since my last post and I have temporarily kept private my other blog.

Once I get myself in track, I will post often.

Thank you for those who still check my site.

APO Hiking Society's Farewell Concert

2010-03-05T22:54:00.000+13:00

Your last chance to see the trio perform!

24 April 2010 at Logan Campbell Centre
ASB Showgrounds, Greenlane, Auckland, New Zealand

missing gregory

2009-12-20T23:55:00.003+13:00

Gregory is a cat owned by a neighbour. He was rescued from a vacant house. My neighbour, an elderly lady, has 2 dogs and 2 cats.. well, make that three, with gregory. She said gregory is not the typical cat who is playful and mingles with her other cats. He is quiet and though rescued, he acts as if in authority in the household. and maybe because my neighbour has many pets, gregory wanders from one house to another. and I am one of those that he visits occasionally. He either shows up by the back door or maybe if he notices that I am at the lounge, he knocks by the front door. Sometimes, I see him waiting for me from work and would run up ahead of me and wait til the door opens. When he's here at my place, he is just the quiet cat you would see. I bought him a couple of toys but after a while, he just walked away. He prefers to stay in one corner and later you will see him dozing off.

There were times I see his master walking with two dogs and they're heading to the park. About 2 or three metres away, I saw gregory trying to catch up his pace and following the dogs and his master. When he reached my flat, I was there at the back hanging my washings, he looked at me and I called his name. Upon hearing his name, he ran towards me and forgot everything that he is going for a walk at the park with his master. And gregory will run towards the back door and would not leave until the following day.

Having gregory inside my flat is just like having a companion. I talk to him and you would see him looking at me as if he understands what I was telling him. I tell him things which I wouldn't be telling other friends. He was my shock absorber. He knows if I am in good spirit and I'm sure he knows if I am pissed off at someone.

When it's time for me to go to bed, he stays outside of the room. What I like with this cat is sometime at early morning, maybe he wants to go back to his master, he will wake me up with his meowing by the door. If I manage to wake up, I open the door by the kitchen and let him go. But if I am too sleepy and didn't hear his meowing, gregory will still manage to go out of the house. He will pass through the opening through the kitchen window. How cool is that? He knows how to say goodbye.

It had been some time that I haven't seen gregory. I even bought new packets of cat food. One week, two weeks, a month. Two months. No gregory. One day, on my way out from the garage, I saw gregory's master. She was going to the park with her two dogs. No gregory. I ask her about gregory. Gregory is gone. He had a fight with another cat and has not been well afterwards. Barbara, gregory's master, has been bringing him to the vet everytime. But the vet said he has to be put down.

I miss gregory.

neighbour from hell!

2009-12-05T13:10:00.005+13:00

maglilimang taon na ako dito sa flat na ito. maganda ang lugar na ito. tahimik. mababait ang aking mga friendly neighbourhood. kadalasan lang naman na magkita kami ay kung nagsasampay na ng mga labahin sa likod bahay. kung minsan ay halos di rin nagkikita ng matagal-tagal. not until nung limipat ang nasa pangalawang unit.ok yung matanda. cowboy. mabait. super! at lagi akong niyayakap nun kapag binibigyan ko ng pancit. paborito raw nya yun sabay yayapusin ako sa tuwa. nung umalis na ang mag-asawang matanda at nag-retire na at sa coromandel na lang daw sila mamimirmi, ang pinatira nila dito sa unit 2 ay yung anak na lalaki na may ka-partner na pana. bago pa lang umalis ang matanda, ipinakilala naman ako. puro pa-puri ang narinig ko sa matanda nung ipinakilala ako. di ko naman itatanggi dahil talaga namang mabuti akong kapitbahay.

hanggang isang araw, kinausap ako nung anak na lalaki kung pwede raw iparada nila sa gabi ang sasakyan nila dito sa may harapan ng garahe namin. yung sasakyan kasi ng lalaki ay nasa garahe na. gusto nilang ipasok ang sasakyan nung pana sa tapat ng garahe namin. maookupahan nila ang garahe ko. kundi naman kasi, aywan kung bakit ayaw nilang i-park ng vertical dun sa garahe nila. ipina-park nila na horizontal kaya maookupahan ang tapat ng garahe ko. kung dangan naman kasi, may alarm naman sasakyan nya kung bakit ayaw nya pa ring iwan sa may daan ang sasakyan nya. at dahil di naman ako naglalalabas lalo na sa gabi, pumayag naman ako. kung daw kinakailangan akong lumabas, tawagin ko lang daw sila at wala naman daw problema.

kaso, may mga gabi na masyadong maaga nilang ipinapasok ang sasakyan. alas otso pasado lang. usually ay mga 9:30pm nila ipinapasok. ok lang sa akin ang 9:30 dahil ang lisensya ko ay di na ako pwede sa daan lagpas ng alas diez. pero kung alas otso y media lang, minsan ay nakakatihan ko pang lumabas at mag grocery sa supermarket dahil sa ganitong oras, konti na lang ang tao sa supermarket.

eh kaso, ang nabubuset ako, aside dito sa sasakyan nila, aba! isang araw ay nakita ko na lang na may sulat na iniwan yung babae sa may pintuan sa likod ng bahay. ginamit nya ang sampayan ko. kung gagamitin ko raw ay ilagay ko na lang daw ang mga sinampay nya sa basket. pasalamat sya at di ako naglaba nun. kaso, isang weekend na magsasampay ako, aba! punung-puno ang sinampay ng mga labahin nya. mga damit nila at pagtingin ko sa sampayan nila, puro mga bed sheets at pillow cases. sa sampayan ko, ultimo mga panty nya ay nakasampay sa sampayan ko! eto pa ha? ako, kung magsampay ako, may pattern yan. tatlong hilera kasi yan na sampayan. sa unahan, dun ko sinasampay ang mga damit pang opisina ko. sa gitna ay mga pambahay at ang pangatlong hilera, mga singlets at underwears ko na. para naman kung may dadaan sa likod bahay, ang makikita naman nila ay maayos na mga damit sa harapan. aba! etong kapitbahay ko, nakisampay na at lahat, yung tatlong kulay pula pa nyang panty na g-string ay nakasampay sa harapan! yuck!! as in pula pa ha at take note! maluwag na garter ano??? sa buset ko, di ko tinanggal sa sampayan! itunulak ko silang lahat dun sa kabilang dulo gamit ang sipit ng ng sampayan at saka ko sinampay ang mga labahin ko.

maraming araw at linggo at tila buwan din ang lumipas na di ko inaabot na may sinampay sila sa sampayan ko. nakahalata siguro. buti naman. not until today! 'day ha? naglaba pa naman ako ng mga bed sheet at mga pillow cases ko. okupado na naman ni bruha ang sampayan ko. this time, ang mga sinampay nya ay bedsheets din at pillow cases. sa kanilang sampayan ay ang kanilang mga damit. hhmmm.. natuto naman kung ano ang ilalagay nya sa sampayan ko. ang di ko lang maintindihan, wala kaya syang isip para makisampay sya sa sampayan ko ng weekend? alam naman nila na nagtatrabaho ako at kapag weekend lang ako nakakapaglaba. and besides, kung tingin mo ay di kakayanin ng sampayan mo ang mga labahin mo, eh di wag kang maglaba ng marami di ba? o kaya ay bumili sya ng airer nya. nasosora ako talaga! this time, di ko na mapapalagpas ito! i have to put a stop on this! punta ako sa tapat nila. sarado ang bahay. tiningnan ko ang kotse kung nakaparada na sa labas. wala rin. so, matapos naglaba, umalis ang bruha!

gumawa ako ng sulat at iniwan ko ang note dun sa basket nya. sabi ko lang naman ay itigil na nya ang paggamit ng aking sampayan pero ang note ko ay naka-address na kunwari ay di ko alam kung sino ang nagsasampay. bahala na sya!

well, another thing na ginawa netong kapitbahay ko na pana, kung bakit sumusulak na ang dugo ko sa kanya, isang araw na nagluluto ako, napansin ko mula sa may pintuan ng kusina na ang aking red wheelie bin ay tila nagalaw ng pwesto. hhmmm... baba ako at tiningnan ko kung bakit maiiba ng pwesto ang basurahan ko. aha! may nagtapon ng basura sa basurahan ko! mga diyaryo lang naman at plastic na container ng gatas. pero helloooo??? bakit dun nila itatapon sa red wheelie bin ko? dapat, etong mga papel at plastic containers, sa blue wheelie bin dapat nilalagay. mga recyclables. tiningnan ko ang blue wheelie bin nila. ang dami pang pwedeng ilagay. mas malaki ang blue wheelie bin sa red wheelie bin. bakit dun nila itatapon sa red wheelie bin ko? tas pagbukas ko ng aking blue wheelie bin, aha! may nagtapon ng mga dried na halaman at tila may nag-gardening. ang mga ganitong basura ay hindi sa blue wheelie bin nilalagay. may sariling wheelie bin ang mga pinagputulan na mga damo mula sa pagmo-mow at mga sanga-sanga gawa ng pag-ga-garden. kapag nahuli ka ng council, may karamptang multa na nakapatong dyan! hellooooo??? bakit nyo sa akin itinatapon ang mga 'to ano? isa pa, kapag nahuli ka rin ng council na nagtatapon ng basura mo sa wheelie bin ng iba, may multa rin yan! $500! pero paano mahuhuli tanong mo? well.. di ko alam kung paano. sa buset ko, inilipat ko sa kanilang blue wheelie bin ang mga basura sa basurahan ko. kung di ka naman ba mabubuset, itatapon nila sa blue wheelie bin ko ang pinagtabasan ng kanilang pagga-gardening. eh ang luwag-luwag pa naman ng kanilang blue wheelie bin? bakit nila sa akin itatapon? kasi nga, may multa kapag ikaw ay nahulihan na hindi tama ang basura na nilalagay mo. so, matapos kong ilipat sa basurahan nila ang kanilang mga basura, tinanggal ko ang aking mga wheelie bins sa kanilang kinalalagyan at inilipat malapit sa hagdanan sa likod bahay. at kapag naman may nakita pa akong itinapon nilang basura sa basurahan ko, hello???? naghahanap na talaga ng away etong aking kapitbahay!

not quite a happy birthday

2009-08-19T23:10:00.001+12:00

oh yes! it's my birthday! and it wasn't what i expected it should have been. hindi maganda ang mga pangyayari kaya dito ako magra-rant. kakahiya naman dun sa aking pondahan kung lalagayan ko ng nakakasorang post!

eto pong greeting card na ito ay galing sa aking ka-blogkada na si mec. ang ganda ano? gawa nya yan. although hindi ako marunong gumawa nyan, im sure she had put a lot of effort on that very nice digi-card or ano bang tawag dyan kasi? hahaha! thank you, mec!

first of all, 18 pa lang, nasira na araw ko. ket kamo? meron kasi akong kinakapatid na matagal na hindi nakakausap. out of the blue, bigla akong hinanap. yung pala, nag-apply ang anak nya papunta dito. kaya pala ako hinanap. nanghihingi ng mga tips at "tulong" at mai-guide ang kanyang anak pagdating dito. ginamit ang pangalan ko na ilagay sa pagsumite ng mga papeles sa immigrations. (common scenario!) hindi ako nagbigay ng false hopes sa kanila. naging totoo lang ako at sinabi ko ang hirap ng paghahanap ng trabaho ngayon dito. i made them aware of what life here in nz. hindi tipong bed of roses. which is true naman di ba? kahit siguro sino tanungin mo na narito na. kung sanay ka sa marangyang buhay sa pinas, marami ang nagsasabi ano nga ba ang ginagawa nila rito? yun ngang kasama ko sa trabaho dati, de-katulong sa bahay. sa trabaho nya, may assistant sya. ni mag-xerox, di marunong mag xerox at may taga xerox daw sya dati sa pinapasukan nya sa pinas. pero dito, makita mo, hila-hila nya ang isang malaking yellow duffle bag na puno ng mga mails for the day at kailangan nyang bitbitin papunta sa reception which is in another building. nung nagkasalubong kami, bumubulung-bulong at ni sa panaginip daw ay di nya ma-imagine na maghihila-hila sya ng mails dito sa nz.

anyway, going back to my story, kahapon, nakatanggap ako ng email mula dun sa kinakapatid ko. narito na pala ang anak nya sa nz at dumating na nung 15 pa. ang gara di ba? una, ni hindi ka na pina-abisuhan na parating. pangalawa, ni pabalat-bunga, di man lang nag-offer kung may gusto akong ipadala galing sa amin? o baka sinadya nga lang kayang hindi ipaalam para hindi ako magpadala? pangatlo, nun pa palang 15 narito, ni hindi man lang tumawag naman yung anak or mag-email para sabihin na narito na nga. pang-apat, nung sumulat ang ina, pasensya na raw at ngayon lang daw nakasulat. "busy" raw at nagpapa-renovate ng bahay. ang galeng di ba? ngayong nakakuha na sila ng mga valuable inputs at nakapasa na sa immigrations, bigla na lang silang naging busy para ma-update ako. pang-lima, sabi nung ina, mag-email daw sya sa anak nya para raw ako'y matawagan at makausap. ang akin namang take on this, malaki na anak nya. may anak na at may sariling pamilya. kung may isip sya, sya na mismo ang dapat na kumontak sa akin di ba? hindi na sya kailangang diktahan pa ng ina nya kung ano ang dapat gawin para maipaalam sa akin na narito na sila.

ok lang. ganito yata talaga ang papel ko mula nang nakarating ako dito sa nz. di naman sa pagbubuhat ng banko, marami na rin akong natulungan. pero in the end, after na matulungan mo sila, wala na. gaya nung mag-asawang pinatuloy ko rito. ganyan din. nung nabalitaan nila na narito ako, hinanap din ako. sinundo mo sa airport. kulang pa nga ang isang kotse para sa laki ng bagahe nila. kinaray ko pa ang kaibigan ko. pinatira mo rito. tinuruan mong magmaneho. ipinasyal mo sa mga lugar-lugar para ma-familiarize sila. yun pala, may nahanap nang matutuluyan, di ka man lang makwentuhan. tas bago pa nun, tinatanong pa kung pwede pa raw sila mag-extend ng stay dito. tas two days before, sabay kayong naghapunan, sabay kayong nag shopping, di man lang maikwento na may malilipatan na sila. weekend, namili ng kama at dining set. saan kako idedeliver dahil wala akong alam na lulugaran dito sa flat ko. dun daw sa bahay na lilipatan. tama ba naman yun? mahirap bang maikwento sa akin na may malilipatan na sila? pinatulog mo na sila sa kama mo, ako nasa sala natutulog sa isang air bed, tas di man lang nila mabanggit na may malilipatan na sila? tas bago pa nga nun ay nagpapa-extend pa sila ng stay dito? W-O-W! what would you expect? shempre sobra akong nasaktan nun. eto ka, with open arms, ibinigay mo ang lahat ng tulong na maibibigay mo. isang kwento lang, hindi man lang nila nabanggit na may malilipatan na sila? and to think, during that week, lagi silang late na umuuwi. ang rason nila ay overtime. i doubt. yun na sigurado ang time na nagdi-deal na sila sa homeowner sa pagre-rent nila. sabi ko nga, it won't take a day na may nakita kang bahay, ngayon mo nakita, ngayon mo sinabing gusto mo, ngayon ka nagbayad at bukas ay lilipat ka na. it's not like that here in nz! ay nako! sa sobrang galit ko nun, lumayas ako sa sarili kong flat! dun ako natulog sa kaibigan ko. dun ko ibinuhos ang sama ng loob ko. bakit ganoon. after all this things na naitulong mo, ganito ang mga ginaganti sa iyo ng mga tao? tas ngayon, eto na naman.

ayaw kong isipin pero ang una ngayong pumapasok sa utak ko ay maraming taong mga USER! manggagamit! nakakapikon lang. pero Diyos na ang bahala sa kanila. naibuladas ko lang ngayon dahil sobrang nasasaktan ako sa mga nangyayari.

anyway, lalabas sana ako kanina. pero na-unsyami dahil medyo nagmega-emote ako kanina. ala lang... siguro ay dahil masyado na akong nagiging sensitive. etong aking pakner in crime ay naging mabuting ka-pakner naman at ako'y inalo-alo. hay nako! ang tagal din naming nag-usap sa telepano kaya hindi na rin ako naka-alis dahil malapit nang magsara ang mga malls dahil maaga ang sara kapag miyerkules. bukas na lang ako aalis. bakasyon pa rin ako hanggang bukas.

maraming bumati sa akin na hindi ko inaasahan na babatiin nila ako. yung iba na inaasahan ko ay hindi na yata ako talaga naalala. ok lang. "busy" siguro.

pasalamat pa rin ako kay Lord for another year that He gave me. in the end, kami pa rin namang dalawa ang magkakasama. maraming salamat po sa lahat ng mga naka-alala.

Jesus versus Santa

2008-12-20T13:26:00.000+13:00

got this from my friend and I want to share this to all of you.

Jesus is Better than Santa

Santa lives at the North Pole.

JESUS is everywhere.

Santa rides in a sleigh

JESUS rides on the wind and walks on the water.

Santa comes but once a year

JESUS is an ever present help.

Santa fills your stockings with goodies

JESUS supplies all your needs.

Santa comes down your chimney uninvited

JESUS stands at your door and knocks... and then enters your heart.

You have to stand in line to see Santa

JESUS is as close as the mention of His name.

Santa lets you sit on his lap

JESUS lets you rest in His arms.

Santa doesn't know your name, all he can say is "Hi little boy or girl, What's your name?"

JESUS knew our name before we did. Not only does He know our name, He knows our address too. He knows our history and future and He even knows how many hairs are on our heads.

Santa has a belly like a bowl full of jelly

JESUS has a heart full of love.

All Santa can offer is HO HO HO

JESUS offers health, help and hope.

Santa says "You better not cry"

JESUS says "Cast all your cares on me for I care for you.

Santa's little helpers make toys

JESUS makes new life, mends wounded hearts, repairs broken homes and builds mansions.

Santa may make you chuckle but

JESUS gives you joy that is your strength.

While Santa puts gifts under your tree

JESUS became our gift and died on the tree.

It's obvious there is really no comparison.

We need to remember WHO Christmas is all about.

We need to put Christ back in Christmas.

Jesus is still the reason for the season.

May the Lord Bless and Watch over you and your loved ones this Christmas 2008

And may He prosper and bless the work of your hands in the New Year.

update

2008-06-08T13:33:00.001+12:00

technorati recently deleted this blog in my list of claimed blogs without any warning or email.

Technorati Profile

happy mother's day!

2008-05-11T11:45:00.000+12:00

Happy Easter to all !!!

2008-03-23T16:48:00.001+13:00

**image courtesy from google images

unbelievable!

2008-01-05T23:50:00.000+13:00

I can't believe it! I don't understand how punishment for crimes committed in NZ is enforced. I've read a lot of crimes like murder, robbery with murder, manslaughter, rape and what else you can imagine. In my country, rape is punishable before by lethal injection but I heard it is now by life sentence. But in NZ, either the offender gets only 6 to 12years imprisonment. In cases of murder or manslaughter, the offenders only get a certain number of years in prison way too far from a life sentence.

Now, when one is found guilty of a crime, you're supposed to be punished, right? How? You'll receive a free board and lodging in a place called prison. And when you call prison, what do you imagine? A small cramped place, no ventilation, crowded (I'm talking about prison cell in my country), yucky food cooked in unimaginable crockeries. You're supposed to be punished and paying for the crime that you committed.

I remember when I was still in Manila, there was this government official who was sent to prison. He "donated" televisions, electric fans and whatever luxuries they can have in the prison's lounge room. duh!

Now, what would you feel, being a taxpayer, the ministry of corrections spending for 32 LCD TVs, 8 playstations and 58 games all for a total of $45,000?

All I can is.... wow!

I wouldn't want to think that the reason for the recent increase in crimes in NZ is all because of these luxury living. You get free board and lodging complete with amenities! Well.. the only consolation is, after about a year, they withdrew the playstations and games from the corrections. But still, money had already been spent on those. ha!

kailan gagamitin ang "raw" at "daw"

2008-01-03T22:24:00.000+13:00

our lesson for today: paggamit ng "raw" at "daw"

kinakalkal ko kasi ang aking sitemeter at nakikiusyoso kung anu-ano bang search words ang mga hinahanap ng mga naliligaw sa aking blog at eto nga po ang nakita ko.

ang "raw" ay ginagamit kapag ang nauunang kataga ay nagtatapos sa patinig (vowel) gaya ng a, e, i, o, u.

halimbawa:

Nagpunta raw sina Maria sa bayan.

ang "daw" ay ginagamit kapag ang nauunang kataga ay nagtatapos naman sa katinig (consonant).

halimbawa:

Mayroon daw gulo sa kanto.

and that is our lesson for today!

ayun! sana ay makatulong sa iyong assignment.

Happy 2008!

2008-01-01T12:08:00.000+13:00

si flatmate at ang telepano

2006-08-04T11:39:00.000+12:00

nung isang araw, na-bad twep ako sa aking indianong flatmate. ay hinde pala... napuno na pala. eh kasi naman... dati, kausap ko yung aking partner in crime. inangat ni flatmate ang phone sabay parang ginawang intercom ang telepono at sinabing gagamitin daw nya ang telepono. oo kako. ibinaba nya ang telepono. eh hindi pa kami nakakapag-paalamanan netong partner in crime ko, inangat na nya ulet. tas baba nya ulet ang phone. tas angat na naman nya. eh paano ka kaya naman makapagpapaalamanan ng ganun noh?

sumunod na pangyayari, may kausap naman akong iba. tas inangat na naman netong flatmate ko ang phone. ginawa nya ulet intercom ang telepano at sinabing gagamitin daw nya. oo kako. alam mo ba ang ginawa? di nya binababa ang phone. as in.... andun at nakikinig na kala naman nya at maiintindihan nya pag-uusap namin at pinoy naman ang kausap ko. eh tila wala yata syang balak na ibaba ang phone, payamot kong sinabi na kung pwede nya munang ibaba ang telepono at magpapaalamanan muna kami netong kausap ko kaya? saka na lang nya binaba.

tas huling pangyayari, may tawag para sa akin. sya ang nakasagot. eh kasi naman, aside from my partner in crime, wala naman na akong inaasahang may tatawag pa sa akin especially during the week kaya ang ringer ng phone ko sa room ko ay naka off. para sa akin pala ang tawag. kinatok nya ang dingding ng kwarto ko kung saan ang kabila nun ay andun ang telepono nya. may tawag daw sa akin. ok kako at salamat. si S, ang aking kaibigan. kinukumusta ako at kung nakahanap na raw ako ng trabaho. aba! eh wala pa yatang tatlong minuto kaming nag-uusap, kinakatok na ako ng flatmate ko at gagamitin daw nya ang telepono. what the....#$%$%^ parang nang-aasar na ah... naisip ko.

narinig ko syang gumamit ng telepano. pero sandali lang. hhmmm... ano ga ireng pinalalabas netong bumbastik na 'to ha? parang nang-aasar ah.... nagpalipas muna ako ng mga ilang malalalim na hininga dahil naiinis na ako sa buset. after say 10 minutes, lumabas ako ng kwarto. ikut-ikot sa kusina. binati nya ako ng "hi kiwi-p!". sa loob-loob ko, hay-hayin mo lelang mo! saka ko ibinulalas ang sama ng loob ko.

"sa susunod nga na may tawag sa akin, wag mo ng ibigay sa akin ang telepano ha?"

"bakit?"

"basta! wag mo na lang ibigay!"

"bakit nga?"

"eh ang hirap naman, wala pang tatlong minutong nakakatawag yung tao eh gusto mo ibaba ko na telepono"

"eh maghapon ka namang nasa bahay lang at gamit mo na nga maghapon ang telepono?"

"hindi! hindi yun. ako ang tinawagan. walang tumatawag sa akin during the week kundi importante! kaya mabuti pa na wag mo na lang ibigay sa akin ang mga tawag. tapos!"

"ok, fine!"

sabay pasok ako ulet sa kwarto. ang lekat na ito? isumbat ba agad sa akin na maghapon daw akong nasa bahay ay dadalawang araw pa lang naman nun na wala akong trabaho? loko 'to ah??? kaya nung gabing iyon na pumasok na ang huling sweldo ko sa trabaho ko, nag fund transfer ako agad sa account nya ng bayad ko ng renta. ginuu! tingnan natin kung pumalag pa sya kaya, noh?

the following day, nagpagabi ako ng uwi. wala syang raket sa pizza delivery kaya pag-uwi ko ay nasa sala sya at nanonood ng tv. nagpapakiramdaman kami. ako na lang ang unang bumati sa kanya. "hi" din daw naman ang sagot nya.

kagabi, kinatok nya ang kwarto ko. nagulantang ako dahil hindi ko namalayan na dumating na pala sya. alas diez y media ng gabi. bakit kako? "pizaa! pizza!" huh? may uwi palang pizza ang mokong. hhhmmm.... kainin ko na raw agad habang mainit pa. hhhmmmmm... ulet.... eto, wari ko ay ang kanyang peace offering. nakakailang subo na ako nang magbanggit sya tungkol sa telepano. nagagalit daw ako sa kanya nung isang araw gawa ng telepano. ipinaliwanag nya na kapag daw nagtext sa kanya ang asawa nya na tumawag sya, kailangan daw nyang makatawag agad. may promo raw ang mobile phone company sa fiji at nagka-clog daw ang linya. kaya kapag nalibre, kailangan daw nyang makatawag agad kundi ay mahihirapan daw ulet na maka-contact. hhhmmm.... di na lang ako sumagot. pero ngani-ngani kong gustong sabihin sa kanya na ano ang kinalaman ng promo ng mobile phone company sa pag-istar ko sa bahay? aber???

at dahil may pizza, sige... palalagpasin ko na lang muna yan. kain muna ko ulet....

turning back the time

2006-03-18T21:17:00.000+13:00

have you ever stopped and wondered what it would be like had you done this or that?

nung dati pa akong nagtatrabaho sa banko, nakasakay ko sa jeep ang dati kong kaeskwela sa review school kasama ang isa pa naming kaeskwela. sila ang nagkatuluyang dalawa. dati akong niligawan nitong lalaking ito. err... well... di ko naman talaga alam na nililigawan na pala nya ako eh. di ko alam kung manhid lang ako or di ko lang sya type. nagulat na lang ako minsan nang tanungin nya ako kung kailan mamamanhikan ang mga magulang nya sa magulang ko. bakit kako? niloloko mo ba ako? eh di mo naman ako nililigawan bakit ka mamamanhikan? mula noon ay iniwasan ko na sya. ang pobreng lalaki, sa sama ng loob, nakipagbarkada sa ibang grupo at dun inihinga ang sama ng kanyang niloloob na apdo, balun-balunan at atay.

makalipas ang halos sampung taon, nagkrus ang landas namin at nakasakay ko sya sa jeep. kinabukasan, lagi na nya akong tinatawagan sa banko. ipinaghanap nya ako sa operator dahil sa unipormeng suot ko at natunton nya kung saan akong departamento nagtatrabaho. halos araw-araw ay panay ang tawag nya at panay ang balik-tanaw sa nakaraan.

kahit saan ako mapalipat na branch at tuwing may espesyal na okasyon, lagi nya akong tinatawagan. alam na alam nya kung saang branch ako makokontak. para syang isang mabangis na asong malakas ang pang-amoy kahit saan man ako mapadako. isang araw, umiiyak ang pobre. nagmamakaawa na magkabalikan daw kami. ako raw talaga ang gusto nya. dumating daw sa punto ng buhay nya na nanakawan sila, nagkasakit ang asawa nya ng malubha at kung anu-ano paang kamalasan. saka raw sumagi ako sa kanyang ala-ala. ano raw kaya kung kami ang nagkatuluyan? mangyayari rin daw kaya ang mga nangyari sa kanya? hindi ko alam kung mapa-flatter ako sa mga sinabi nya pero mayroon pa ba akong magagawa? marami ng taon ang nakalipas. marami ng nagbago. may-asawa na sya at anak. hindi naman ako papayag na ako pa ang magiging dahilan ng kanilang paghihiwalay. hihiwalayan daw nya ang asawa nya kung ipangako ko raw na tatanggapin ko sya. inangkupu!!! hellowww??? gusto pa yata akong maging keridad nitow!

noong isang araw, habang magkaulayaw kami ng aking labopmayn sa telepano, napadako ang aming usapan sa isang chapter ng aking buhay sa isang ex. may regrets daw ba ako? anong regrets? regrets yung sinasagot dun sa R.S.V.P. di ba? nye!

anyway.... ano nga ba yang regrets na yan? wala akong pinanghihinayangan sa aking nakaraan. ang magagandang nangyari ay tila dapat lang i-cherish at ang mga hindi magagandang relasyon na nagdaan ay dapat na lang ibaon sa limot. dahil sa mga masalimuot na mga pangyayari sa buhay ko, doon ako naging matured at nag-grow at naging mas matibay. at dahil sa magkahalong magaganda at hindi magagandang pangyayari sa buhay ko, eto ako ngayon, kung sino ako, kung paano mo ako nakilala at minahal.

so, if you will ask me, if given the chance, shall i turn back the time? i would say no.

because if i do, i may not have the chance to know you.

BUT, whether i like it or not, i have to... i have to turn back the time.

and that will be on Sunday.

DST ends on Sunday.

somethin's cookin'

2006-03-16T23:25:00.000+13:00

im now looking at the bright side of my plight with my present job. in between those tight deadline and ala-mt everest workloads, im starting to bid goodbye to my clients whom i have been good friends with. i can see in their eyes how sorry they are to see me go, but in a brighter side of it, somethin's startin' to get cookin'. and it wasn't my idea after all. it just popped out. as they say, this is new zealand. survival is the word. for some, they call it law of relativity.

some have offered to help me find a new full time job so i need to work on my cv. im excited. many thanks also to our kababayan here in nz who was able to read my blog of losing my job and he had offered me help too. isn't God really, really so good to me? a total turn around after those nights of crying. and you can see me smiling now.

tatlong linggong pagtatago (part 5)

2006-02-21T21:10:00.000+13:00

ang nakaraan...

i need to decide. magpapakita ba ako? paano kung bigla nyang buksan ang kwarto ko? magtatago na lang ba ako? male-late na ako sa trabaho ko. ano gagawin ko?????^%$#@...

katok-katok si landlady sa mga pinto. di pa ako tapos magbihis. nangangatog pa rin tuhod ko. nanunuyo na lalamunan ko sa nerbyos. bahala na.

labas ako ng kwarto. inabot ko si landlady sa may kusina. binati ko sya. lumingon sya sa akin. binati rin ako pero walang kasamang ngiti. a-tapang ng mukha. ayus! di sya happy nung nakita nya ako. pero tuloy pa rin ang project ko ng aking mala-miss universe na smile.

"im the owner of the house. i come here to fix some paints on the wall."

"oh yes.. i know you. D asked me to stay here for a while while the wife is away."

naloko na. di kaya isipin nila na ako ang querida nitong flatmate ko kaya naisipang umalis ng tunay na asawa?

ahh.. bahala na.

tinuloy ni landlady ang pagkukutkot sa mga pader sa labas ng bahay. balik ako sa kwarto at nag-ayos-ayos. pasok na ako sa trabaho. kailangan ko pa bang magpaalam sa kanya? aalis na ba akong basta?

wala namang mawawala kung magpaalam ako sa kanya.

"hi.. im off to work now. see ya!"

"yes, that's alright." a-tapang pa rin ng mukha nitong matandang 'to. di man lang mangiti. sulak na sulak siguro sa pagmumukha ko.

pagdating ko sa trabaho, tinawagan ko si flatmate. sinabi ko sa kanya ang alibi na sinabi ko sa may-ari just in case na magpang-abot sila sa hapon, alam nya kung ano sasabihin nya.

pag-uwi ko nung gabi, tinanong ko kung nag-abot sila. oo raw. ano sabi? "she's upset about you staying here."

"oh.. definitely she will get upset. she told you she doesn't want anyone to live here aside from you and your family."

kung anu-anong bs na raw ang sinabi nyang pambobola.

howell... natural lang kako talaga na ganun ang maging reaksyon nya. ang masama nito, baka ako palayasin.

"i don't know" sabi ni flatmate. "she might kick both of us out".

eh kasi naman kako, ang hilig mo talaga magsusuot sa mga gusot. pati tuloy ako ngayon, nadadamay sa mga katarantaduhan mo. saan mo ako ngayon paghahanapin ng matutuluyan?

"don't worry, she still has one week left and she'll be back to the UK. if it's time for us to go, then we go"

ay leche ka pala eh! sa loob-loob ko, ang hirap humanap ng ganito kamura at ganito kagandang lugar noh???? buset na yan!

kaya eto, kaninang umaga, nakupow! ang aga kong nagising. bakit kamo? shempre! nagmamadali ako para di ako abutan ng matanda dito. hay nako! ang hirap talaga magtago, oo!

isang linggo pa. haaayyyy!!!!

tatlong linggong pagtatago (part 4)

2006-02-20T23:21:00.000+13:00

may isang linggo na ang nakaraan mula ng dumating ang may-ari ng bahay.

kagabi, nagbilin si flatmate. darating daw ang may-ari ng bahay mid-week. siguraduhin ko raw na malinis ang bahay. duh! as in! ako pa ang kanyang pinagsabihan. gayong kanina, nagkalat ang kanyang pinaghubaran sa sala, pati na ang kanyang kulay maroon na underwear ay ipinatong lang sa ibabaw ng washing machine. yuck! as in.. yucky talaga! ang baboy! hindi naman sya dating ganun na kung saan-saan iniiwan ang pinaghubarang underwear. pero mahigit na sa dalawang vezes nya ginawa iyon. sarap kutusan!

kaninang umaga, pa-pektik-pektik pa ako sa pagpasok. gusto ko pa sanang tumawad at matulog pa pero marami talagang trabaho. nagbibihis na ako ng biglang....

tok! tok! tok! tok!

nye! may kumakatok. di yata't ang may-ari yun? pero bakit sya kakatok ay binigay naman na sa kanya ni flatmate ang susi.

matagal akong nakiramdam. nangangatog ang tuhod ko. nanunuyo lalamunan ko. ang panty na isinusuot ko ay di ko mai-shoot ang legs ko sa nerbyos.

biglang narinig kong bumaba ng hagdan ang kumatok at umubo ng bahagya.

di ko maisungaw ang mukha ko sa may blinds at baka ako makita.

nawala ang tao.

tuloy akong nagbihis

maya-maya, may nagbukas ng pinto ng bahay.

ay tokneneng na yan! tinamaan ng magaling! santa mariang mahabagin! ang may-ari ng bahay, pumasok na nga ng kabahayan!

ano na gagawin ko? menos diez para mag alas nueve ng umaga. ikut-ikot ako sa kwarto ko. kumatok sya sa isang pinto patungo sa hallway bago ang kwarto ko. tsk! tsk! tsk! i need to decide. magpapakita ba ako? paano kung bigla nyang buksan ang kwarto ko? magtatago na lang ba ako? male-late na ako sa trabaho ko. ano gagawin ko?????^%$#@

itutuloy

emotional fatigue

2006-02-17T21:32:00.000+13:00

dito muna ako magtatago...

ano ba ang emotional fatigue? yun ba ang napapagod ng damdamin?

eto kasing kapatid ko. nag text sa akin kagabi. iyak daw ng iyak nanay ko nung nalamang nagpadala na naman ako ng twenty dollars (ehehehehe....) sa awa yata sa akin, wag na raw ako magpadala ng pera sa kanila at ayusin ko na lang daw muna ang sakit ko. pati raw sya ay nagkakaroon na ng emotional fatigue sa aming dalawa ng nanay ko.

ang totoo kasi, although hindi na ako pinababalik sa ospital para dun sa regular na gamutan, may sakit pa rin ako. hindi ko alam at hindi rin alam ng doktor at wala silang maisagot sa aking nararamdaman. ang gara ano? in short, na-diskaril ang kalagayan ko dito sa nz. pero wala naman akong pinagsisihan na dito pa ako inabot sa nz na magkasakit. malaking pasalamat pa nga ako dahil nakakalibre ako sa hospitalization at mga check ups sa specialista. pati gamot naman ay affordable na kumpara sa pinas. iba ang kalagayan ko ngayon kung makikita mo ako kung sino ako dati. it's just that i have to live and i have to carry on with my work coz if not, i won't be able to send money to my family. sickness benefit wouldn't be enough.

sabi ko na lang sa kapatid ko, sige na lang pala at di na ako magkukwento sa kanya ng mga nararamdaman ko. basta't wag lang nyang pabayaan ang nanay ko. hangga't kaya kong magpadala, magpapadala ako (ng $20. nyehehehehe....) wag nya kakong tinataasan ng boses nanay ko. pagpasensyahan na lang. siguro ay masyado na ring stressed ang kapatid ko.

text pa sya ulet. kahit nga raw gustuhin nya na makalabas at mag-unwind, di raw nya magawa at makakalimutan na raw inang ko. baka raw magkasunog or lumabas ng bahay at malimutan na kung paano umuwi pabalik ng bahay. noong nasa amin pa ako, kapag weekened kasi ay tanghali na ako shempre magising. isang sabado, nagising ako sa ubo ko. sa pag-ubo ko, napadilat ako at nakita kong puno ng usok ang kwarto ko. narinig ko ring umubo ang kapatid ko sa kabilang kwarto kung saan ay natutulog rin sya. bigla kaming balikwas sa pagkakabangon patakbo pababa ng bahay. iisa ang nasa sa isip namin. sunog! punung-puno ng usok ang kabahayan. wala ang nanay ko. nasa labas ng bahay at mega chika pa sya sa friendly neighbors. takbo kapatid ko sa kalan. sunug na sunog na ang kalan. tinawag ng kapatid ko nanay ko para pumasok ng bahay at ipakita sa kanya ang kabahayan. ala na. nanlumo na lang si inang at napaupo sa sofa. walang imikan. walang sisihan. yun ang iniiwasan na mangyari ulet ng kapatid ko.

pilit akong pinapainom ng kapatid ko nung extra virgin coconut oil. sadyang mabisa raw talaga at marami na syang narinig na mga pagpapatunay sa mga gumaling na sa kung anu-ano pang mga sakit pati na raw AIDS. sabay tanong nya sa akin kung ano raw ba ang tunay kong sakit at bakit daw di ko sabihin sa kanya. ano nga ba ang dapat ko pang sabihin? wala ngang masabi sa akin ang doktor ko kung ano nga ba ang sakit ko. nahihirapan na rin ako. kinukulam ba ako? pilitin ko raw na uminom tatlong vezes nung VCO na yun at "promise", gagaling daw ako. natawa ako sa kapatid ko. may pa-pramis-pramis pang nalalaman. mukhang mga bagets ang mga nakakasama yata nito ano?

magdamag, iyak na lang ako ng iyak. eto ngayon at kay liit na ng mga mata ko at namumugto sa kaka-iyak. ang hirap ng malayo. ang hirap ng kalagayan namin. ang hirap! ang hirap! ang hirap! nag text ako sa aking labopmylayp. pati celfone, ayaw makisama! message not sent at wala na pala akong available credit. tama ba naman yun? wala. iyak to death na lang ako.

hanggang kailan kaya na ganito kami? naaawa ako sa kapatid ko kasi ako dapat ang nag-aalala sa inang ko. sabi nga nya, di naman daw nya sinisigawan nanay ko. wala lang daw syang kibo. para daw syang caregiver ngayon. gusto ko sanang sabihin, tamang-tama, in demand ang care-giver dito sa nz. ehehehehe.. di kaya ako batukan nun ng long distance ano?

ganyan lang naman ang panahon kung tutuusin. sabi nga nila, it's payback time. noong maliit pa naman tayo, inalagaan din tayo ng ating mga magulang. ngayong sila na ang nangangailangan ng pag-aruga, i think it's about time na ibigay naman natin sa kanila ang nararapat na pag-aalaga. i know how my brother feels but as of now, we can't do much because of my present condition. ayusin ko na raw ang aking citizenship. meaning, wag na nga raw muna ako magpadala. kapag kasi may naiipon akong pera, sa kanila ko binibigay agad. kaya ayun! ang perang para sa citizenship ay laging nasusunog. ke mahal naman kasi ng linshak na fee yan eh. di bale. hopefully ay makapag-lodge na ako soon. at kapag nakuha ko na citizenship ko, sana ay mawala na ang emotional fatigue ng kapatid ko. hindi na nya aalagaan ang nanay ko. mag-aalaga na lang sya ng mga kambal kong anak! nye-nye!!!!

tatlong linggong pagtatago (part 3)

2006-02-13T22:39:00.000+13:00

ay leche! ang may-ari ng bahay! kumakatok na sa pintuan!

balikwas ko sa higaan. saan ako pupunta? tatakbo ba ako palabas ng kwarto? lalabas ba ako ng kwarto? dun ba ako dadaan sa may kusina? paano kung makita ako at binuksan na yata ni flatmate ang pinto?

ikut-ikot ako sa kwarto ko. paano kung biglang mag-check ng kwarto? saan ako magtatago? ikut-ikot na naman ako. ukinanam! naiihi ako! pero ang may-ari, andito na sa may hallway papunta sa kanyang kwarto. magkatabi lang ang kwarto nya at ang kwarto ko. iniipit ko na ang legs ko para pigilan ko pag-wee-wee ko. nagtext naman ang kasama ko sa opisina. may usapan kasi kami. papunta na raw sya dito sa flat! ngiii!! txt bak ako. teka lang muna kako. wag kang papasok ng bahay. andito ang may-ari ng bahay!

maya-maya, narinig ko na papalabas na si owner of the haus. may edad na nga pero mukhang malakas pa at mukhang cowboy. paalis daw papuntang south island at maki-chika-chika sa kanyang mga amigas for one week. meaning, makakahinga kaming dalawa ni flatmate for one week. kaso, eto namang si flatmate, in-offer daw ang susi ng bahay na dalhin na para anytime daw na may kailangan ay makukuha nya gamit nya sa kwarto. ayaw daw kunin pero pinilit daw nya. ha? bakit mo binigay? mas okay nga daw yun para sigurado raw na during the day ang dating nun at hindi sa gabi kung kailan na andito na ako. eh paano kako kung maagang dumating at andito pa ako at di pa ako nakakapasok ng trabaho? "ahh.. just tell her your house sitting" shet na malagket na yan! talagang feel na feel nya ang aking pagka-chimiaa! hindi! ayaw kong magsinungaling! ill tell her who i am. wag daw. please lang daw. kabilin-bilin daw ng matanda na wala syang patitirahing iba rito sa flat na ito. bukod sa mura na ang upa, maganda pa ang location at centro sa lahat ng lugar. baka daw kalabas-labas, pareho kaming masipa sa bahay na ito. naku!!!!! grrrrrr!!!!

hay nako! aatakihin ako sa nerbyos dito sa flatmate ko! one week mawawala ang matanda. one week maglalaro ang mga daga. tas two weeks kaming magtatago na naman. after that, after three years na raw ang balik ulet ng matanda dito sa nz.

kapag naman talaga, oo!

2006-02-13T08:04:00.000+13:00

etong si flatmate, di nahintay si owner ng haus. kailangan na raw nyang umalis sabi sa txt sa akin. txt bak ako. tanong ko paano kung biglang dumating? pwede na ba kako ako umuwi?

aba! kasagut-sagot ba naman sa txt sa akin eh, oo daw, uwi na ako. kapag inabot daw ako nung matanda, "just tell her you're house sitting for the night".

ukinanam talagang indiano 'to oo! ginawa pa akong chimiaa! at sino naman kayang maniniwala na iisa-isa na nga lang nya, wala ang mag-ina nya, may house sitter pa sya? talaga naman!!!!

konting, diprensya, di pa nya nahintay ang matanda. paano kung biglang dumating at caught unaware kaming pareho?

kinaumagahan, nagulantang ako sa pagkakatulog ko at may kumatok sa pinto bandang alas nueve ng umaga. ayan na nga po ba ang sinasabi ko. ang may-ari ng bahay. andyan na sa pintuan! saan ako magtatago????

teka lang pow.... male-late ako sa trabaho. mamaya na lang pow ang kasunod, ne?

tatlong linggong pagtatago

2006-02-11T14:12:00.000+13:00

tama ba naman yun?

ganito kasi yun eh. nag ring ang fone kahapon ng umaga bago ako pumasok sa trabaho. sabi dun sa caller id, "pay phone". gara ano? nun lang ako nakabasa ng ganun sa telepono ko. ayaw ko sanang sagutin pero inisip ko, baka may problema yung kasama ko sa trabaho at di nya mabuksan ang opisina kaya tumawag sya sa payphone na malapit sa opisina. inangat ko ang awditibo.

"good morning!"

"good morning! this is "blah-blah", the owner of the house."

"oh yes! good morning to you. how are you?"

"good, thank you. i just arrived from england and i wonder if i can pick up something in the house. is D home?"

"oh no... im sorry but he has already left for work. but he'll be back around 3pm"

"okay. please tell him ill be there tomorrow evening. so, how's the little one?"

"oh.. im sorry. but XYZ and the little one are in fiji for holiday" (kuning)

"really? is that their first time to go there?"

"no.. it's her second actually (and the last)"

"i see.. no wonder it seems you didn't recognize me when i introduced myself."

"oh no.. i know who you are. since when have you been here?"

"ive been here since monday. and ill be back to england in three weeks. okay then. please tell him that ill be there tomorrow, okay?"

"sure. see ya!"

pagdating ko sa opis, tinawagan ko flatmate ko. di sya mahagilap kaya nagbilin na lang ako na mag-return call sa akin.

maya-maya, tawag si flatmate. sinabi ko ang nangyari. tumawag ang may-ari ng bahay.

aba! alam mo ang narinig ko sa lekat na indiano na ito? "oh no beth..."

"what do you mean oh no?" sensing that something is wrong, "am i in trouble?"

"yes"

"what do you mean yes? it's you who's in trouble, not me! doesn't she know that you're renting the other room?"

"no."

ukinanam!

"yay! i haven't paid my rent for two months now!"

ang tinamaan ng kulog na damuho? may planong bumalik ng bansa nila, tas hindi nya binabayaran ang upa, tas ako ang maiiwan dito? okay lang kaya sya? nakita mo na kung gaano kasama itong taong ito? nakita mo? kaya di ako nagtataka at hanggang sa kahuli-huling sandali, may mga unos na dumarating sa buhay nya eh!

nung hapon, punta sya sa opisina. nagpapaliwanag. kailangan daw na ilabas ko ang ang tv at stereo sa living room at kailangang lumitaw na isang family lang ang nakatira. hindi raw ako kailangang makita ng may-ari kaya kung pwede raw ay magpagabi ako parati. please lang daw at three weeks lang naman daw kaming ganito ang situwasyon. hellowww??? gusto ko syang jombagin! ano pa? ano pa ang hindi ko alam ha? wala na raw. pasensya na raw. kaya ka kako laging naiipit sa mga situwasyon eh. gustung-gusto mong pumapasok sa mga gusot. aba! sagutin ba naman ako ng "that is life. we have to take risks." sanabagan! i don't want these kind of risks!

eto, kanina, linis kami ng bahay. inayos ang aking mga tv at stereo. san ka nakakita na may tatlong tv sa living room? sabi ko sa kanya na natural lang na may tv sa kwarto. siguro ay komo't guilty sya, ayaw nya. kaya ayun! tas san ka nakakita na dalawang computer naka-set up? dito lang. bahala na nga sya.

eto at tapos na akong maglinis. kailangan ko nang magtago. san daw ako pupunta. di ko kako alam. bahala na. bigyan daw nya akong pambili ng pizza para raw sa lunch ko. sus!

o sya! may-i-hide muna ang beauty ko. di ko alam san ako gagala. bahala na.

bulag nga ba ang pag-ebeg?

2006-01-21T07:18:00.000+13:00

o tanga?

isang gabi na nawala ang aking flatmate na lalaki. pansamantalang nag-star muna sya sa kanyang amo.

at sa unang gabi na iyon, tumawag si babae sa flat. hinahanap ang asawa. wala kako. tila ayaw maniwala. kinukulit ako na ibigay ang telepano sa asawa.

"hoy babae! sinabi ko na sa iyong wala dito ang asawa mo. kung andito sya, kanina ko pa ibinigay ang telepano. ano ba ang nangyayari? bakit bigla ka na lang umalis?"

"wala.. andito lang ako sa wellington"

"sinungaling! nakikita ko ang numero ng ginagamit mong telepano!"

sabay tawa ni babae at di makapaniwala. nasa fiji nga raw silang mag-ina.

"bakit pati pera ng asawa mo ay tinangay mo? nakakaawa ang itsura ng asawa mo ngayon! sinagad mo ang pera at ngayon ay puro utang ang iniwan mo sa kanya!"

"am i in trouble, auntie? can you please tell him to ring me here in the motel?"

sa loob-loob ko, ang kapal talaga ng babaeng ito! "ano kamo? inubos mo ang pera ng asawa mo, ngayon, gusto mo sya pa mag overseas call sa iyo? ano ipambabayad nya sa iyo? bakit di mo tawagan sa celfone nya? silly witch!" bansag sa kanya ng asawa nya ay silly witch kaya naki-silly witch na rin akow.

o sige raw. tatawagan daw nya sa mobile. kapal talaga nitong babaeng ito.

kinabukasan ko na nakita si flatmate na lalaki.

nag-uusap kami sa pangyayari ng nag-ring ang phone. takbo si lalaki at sinagot ang phone.

habang nagluluto ako, palaki ng palaki naman ang tenga ko para makarinig ng bagong update. at sa mga naririnig ko, pataas ng pataas ang kilay ko... umabot na sa kisame ng bahay.

sabi ni lalaki, "you get a house. you buy decent furnitures. find yourself a job, and ask your mom to look after the baby. and ill send you money weekly"

ha? ano raw?????

"of course i will do that. you're my wife. i love you. it's you who don't love me."

tokneneng! ano nangyayari?

"don't cry. listen to me. we can't do anything now. you can't come back here. just make sure you don't meet the other guy. you look after the baby well, ok?"

at sa haba pa ng kanilang pag-uusap, ibinaba na ni flatmate ang telepano at balik sa dining table kung saan nya ako iniwan. nakatingin ako sa kanya sabay na nakataas ang kilay at tila nag-aabang ng paliwanag.

nakatingin din sya sa akin at tila inaantay nya akong magsalita.

"what, beth?"

"what is going on?????^%%$"

sa pagsakay na pagsakay sa eroplano ng hitad, doon lang daw na-realize na mali ang kanyang ginawa. sus! may konsensya pa naman pala. nag-iiiyak. at mula sa airport patungo sa kanyang paroroonan na halos tatlong oras ang biyahe, nagtanong-tanong sya sa taxi driver kung kamusta ang fiji. ilang araw lang bago sya umalis patungong fiji ay nagkaroon ng failed coup attempt sa kanilang gobyerno. magulo ang fiji sa ngayon. eka sa kanya ng taxi driver, "naku, mam! maswerte kayo at nasa new zealand na kayo". ang hindi alam ng taxi driver, wala ng "k" na bumalik si hitad sa nz dahil expired na ang kanilang work permit at ano pa mang mga visa.

isosoli raw ang perang kinupit na umabot ng halagang NZ$28,000. ang BMW ay hindi natuloy na makaalis patungong fiji dahil kinakailangang bayaran ang NZ$12,400 na customs duties. hahahaha!! binili nila ng NZ$10,500. ngayon, mas malaki pa ang tax na babayaran para maipadala sa fiji. kaya na-intercept ni flatmate na lalaki ang kotse. kung ako sa kanya, dapat ay ibinenta na lang nya ang kotse sa kahit na saang caryard dealers dito kahit na baratin pa sya. at least, naging pera nya sana. ehehehe...

paliwanag sa akin ni flatmate, kasalanan daw nya lahat kung bakit sya iniwan ng kanyang asawa. binubugbog daw nya kasi ito. kahit daw noong wala pa ako sa flat na ito, kahit daw walang kapararakang bagay ay kanya itong binubugbog. ang mga nakikita ko raw ay mahinang klaseng bugbog pa raw iyon. tsk! tsk! tsk! tsk!

andun na ako. pero kaya mo naman sya nabubugbog ay dahil kagagawan din naman nya? sya mismo ang gumagawa ng mga bagay na iyong ikinagagalit.

"hanggang kailan mo sya patatawarin? una, noong nalaman mo na naki-apid sya. pangalawa, nag-pa-abort sya sa pagbubuntis gawa ng ibang lalaki na ipinaniwala nya sa iyo na sa iyo ang bata. ngayon, basta lang sya lumayas karay ang anak mo na walang sabi-sabi. kung sa aming mga pilipino nangyari yan, sa unang pagkakamali pa lang ng babae ay tapos na sya. pero ikaw, matapos mo syang matanggap muli sa ginawa nyang pakiki-apid, eto na naman. at malakas ang kutob ko, hindi nag-materialize ang kanyang unang plano kaya eto na naman sya dahil alam nya na patatawarin mo sya ulit. mag-iwan ka naman ng konting respeto para sa sarili mo. pinapaikot ka ng asawa mo sa kanyang mga palad. sino ang makakaisip na aalis sya? lately ay okay kayong dalawa. hindi kayo nag-aaway. iyon pala ay may plano na syang ganito."

oo nga raw. nung martes ng umaga pa nga raw na iyon ay maagang bumangon si babae at ipinaghanda pa raw ng almusal si flatmate. alas saiz lang kasi ng umaga ay pumapasok na sa trabaho si lalaki. nagulat nga raw sya at may almusal na nag-aabang. hhmmm... ano yun? parang last supper?

hindi raw nya kayang mawala sa kanya ang kanyang anak. (parang totoo eh kung sipa-sipain nya ang batang paslit at kung paano na lang palui. sabi ko nga sa bata na iuuwi ko na lang sya sa pilipinas. payag naman ang lekat.)

howell... habang nakasalang na sa ombudsman ang kaso nila tungkol sa attempted rape, at sa pag-aapila ng kanilang work permit at ang hanggang ngayong walang katiyakan at kasagutan sa kanilang PR, si flatmate ay nag-iisip na ring bumalik sa fiji dahil may nakatago pa syang hidden wealth (in other words, yung ibang kinupit sa kumpanya) doon na baka raw may binabalak pa ang kanyang asawa ng hindi maganda. at! kapag nangyari iyon, sya rin mismo ay di na makababalik pa sa nz.

meaning.... masosolo ko na nag flat na itow. haaaaayyy!!! kaka-miss din na ingay ng mag-ina!

tuso man daw ang matsing

2006-01-19T03:34:00.000+13:00

napaglalalangan din!

note: dahil sa ka-bobingan, ang ke-haba-haba kong wento ay nawala sa alapaap. kaya eto, compose ako ulet ng wento-wento sa paglalayas ni kulasa.

yan ang bagay na bagay na kasabihan para sa aking flatmate na lalaki.

ang nangyari? tumakas si babae, tangay ang mahigit dalawang taong anak, matapos na sagarin sa pag withdraw ng pera sa banko, pati pagsagad sa cash advance sa credit card kasama na pati ang BMW at tinangay patungong fiji.

kawawang lalaki. naiwang mag-isa kasama na ang mga utang.

sabi ko na nga ba. ang perang hindi mo pinaghirapan, madali lang din na mawala. ano ba ang perang iyon?

ito kasing si lalaki, bago pa lamang dito noon sa nz, may nag-offer sa kanya na maging isang direktor ng kumpanya... sa papel lang naman. dito kasi, kapag ang kumpanya mo ay na-bangkarote dahil sa hindi mo pagbabayad ng buwis, hindi ka pwedeng makapagtayo ng panibagong kumpanya at hindi ka rin pwedeng mag-open ng account sa ano mang banko sa loob ng tatlong taon (sabi da)

at dahil si flatmate ay direktor, sya ngayon ang hinahabol ng kabaranggayan ng mga buwis. at dahil sa takot na baka ma-bangkarote ulet ang kumpanya at pangalan nya ang nakataya at hindi na sya maaaring makapagtayo ng sarili nyang kumpanya, gumawa sya ng paraan para isaayos ang mga libro ng kumpanya. nalaman ng totoong may-ari na nagkukubli sa dilim at pinigilan si flatmate sa anumang kanyang pinaplano. hayaan na raw maghabol ang IRD at yun naman daw ang kanilang trabaho. pinagre-resign na lang sya bilang direktor para hindi na raw sya kabahan.

isang araw bago sya tuluyang mag-resign sa kumpanya, nangupit si flatmate ng napakalaking halaga sa kumpanya. he calls it "compensation". compensation kuning na walang approval ng mga shareholders. ayus!

eto na po ang totoong may-ari. hinahabol ang perang kanyang kinupit. ayaw ibigay ni flatmate. compensation nya raw iyon. (kapal!) ayaw pumayag ng totoong may-ari at hindi naman daw pwede ang gayong kalaking halaga. may pumapadrino sa kanilang dalawa. at iisa ang payo sa aking flatmate ng mga nakakatanda. isoli ang pera. gayun din ang payo ko sa kanya. bakit ba kako ayaw mong bitawan ang pera? paano na raw sila kung kinakailangan na nilang bumalik sa fiji? bakit kako? nung dumating ka naman dito sa nz, wala ka naman ding pera. at kung sakali namang madala mo yan sa fiji, tingin mo ba ay aasenso ang buhay mo sa perang hindi naman talaga laan para sa iyo?

ayaw makinig. ayan tuloy! kaliwa't kanan pati na ang gitna ay abut-abot ang mga kamalasan nya sa buhay.

natatandaan ko pa nung minsan kaming nag-usap tungkol sa isang article sa dyaryo. pinagtatawanan nya yung lalaki sa artikulo dahil nabisto raw na fake lang ang pagkamatay. at naisingit ko nga yung relevance ng artikulo sa kasalukuyang nangyayari sa buhay nya.

"it's because his wife betrayed him"

bakit daw.

kung di sya kako sinumbong ng kanyang asawa, di pa rin malalaman na buhay sya.

sabay sundot ko ng, "what if your wife betrays you?" (eto na yung time na naki-apid ang asawa nya ng wala syang kaalam-alam)

tinawanan ba naman ako? paano daw iyon magagawa sa kanya ng kanyang asawa. sya pa raw ang maaaring gumawa ng kalokohan sa kanyang asawa pero nunca na ang kanyang asawa.

"hay naku! ang tange-tange mo!" bulong ko sa sarili.

eto ngayon ang naging kapalit ng kanyang pagmamahal sa asawa. matapos na maki-apid sa ibang lalaki si babae, tinanggap ng buong-buo ni flatmate kong lalaki itong kanyang makating asawa. sa kabila ng kanyang pag-tanggap sa malaking kasalanan ng asawa, at matapos na malaman nya na ang ipinagbuntis pala noon at pina-abort ang walang malay na binhi ay gawa ng kanyang kulasisi, eto, itinakas ang perang at si BMW!

pero sabi naman nila, ang pag-ibig daw ay bulag. inangkupu!!! mayroon pa palang ganitong klaseng lalaki sa mundo.

at dyan po natin itutuloy ang istorya

alsa balutan?

2006-01-17T21:47:00.000+13:00

note: ayaw pumasok ang post ko sa pondahan kaya dito na lang.

hhmmm... tila may nagaganap na pangyayari sa flat na ito na hindi ako updated. it's either im so busy with my job or im so busy blogging? alin sa dalawa?

nung nakaraang linggo, habang nakahiga na si lalaking flatmate, bumubulung-bulong si babae at nagsa-sign language na nagkukukumpas-kumpas. ano yun? bumubuka ang bibig at sumesenyas. ano ulet? next week daw ay aalis na sya. saan ka kako pupunta. sumenyas sya ulit. di ko naman pinansin at normal na kasi sa kanila ang magsinungaling. tas sabi nya ulet, "hinde... ginugudtaym lang kita". ahh... okey.

kanina, as usual, maagang umalis si lalaki sa trabaho. alas saiz pa lang. ang pasok ni babae ay alas quatro ng hapon. naunahan pa akong magbanyo. naligo at nagtelepano. sige lang. papektik-pektik naman ako sa harap ng computer at inaantok pa nga ako.

maya-maya, naulinigan ko na tumawag na sya ng taxi. di nagtagal, dating naman si taxi. binuksan ni babae ang pinto ng taxi, isinara at umakyat ng bahay. ang taxi, umatras papalabas ng driveway at ipinarada sa tabing daan ang kanyang taxi.

binuksan ni babae ang carport. nag-usap ang dalawa sa carport. maya-maya, lumabas si BMW. aha! si taxi driver ang magda-drive ng BMW. saan sila pupunta? bihis na bihis si babae.

check ako ng kabahayan. may unti-unti ng mga gamit ang nawawala sa ibabaw ng dresser. hinanap ko ang maleta. andun naman. nag check ako ng isang drawer sa dresser. tila walang laman. hhmmmm....

ngayong pag-uwi ko, alas nueve na ng gabi, madilim ang kabahayan. wala sila pareho. dati-rati, kapag umaalis sila, iniiwan nilang bukas ang ilaw sa may kusina. kanina, patay lahat ng ilaw. meaning, maaga pa lang ay wala ng tao ang kabahayan.

naghahanap ako ng bakas na sila ay nadispatsa na ng kabaranggayan ng mga migrante. hhmmm.... may phone directory sa ibabaw ng mesa. yun lang ang nagbago. tingin ako sa pinakasala. may nagbago. wala na ang maleta.

abangan...

tenk yu, tenk yu!

2006-01-11T04:18:00.000+13:00

okidoks! since down ang pansitan, eto na naman ako at dito muna ako magtatago. kung kailan pa naman nasa mood akong mag-post. ang tagal ko na pala ring hindi naa-update itong blog ko na ito. wawa naman.

maraming salamat din po sa mga matiyagang sumisilip-silip dito sa pinaysanz. tsaka dun sa mga nag-iiwan ng messages sa shoutbox. ewan ko ba, kapag sumasagot na ako, nagha-hang sya. kasuya.

dito ko na lang sagutin yung ibang di ko pa nasasagot:

para kay carol: "...kiws kwento mo nman ang love of ur layp nman jan"

ay nako, sistah! ang aking labopmaylayp ay mahiyain sa limelight! camera shy ba. ehehehe....

para kay Susan: "..ano ang email address mo? gusto kitang batiin ng Blessed Christmas!!"

Susan, pasensya ka na kung medyo late response ako. tapos na Christmas. ehehehe.. sorry talaga. but you can email me at pondahan_nz at yahoo dot com.

para kay nikki: "...happy new year po mam kiwi! all the best for you this coming 2006. God bless!"

thanks, nikki. happy new year din sa iyo. :)

para kay germz: "...wee.sa dinaluphan ako tumira ng 7 yrs op my life.san kau dun..sto nino ako dati."

hahaha!! small world. magkapitbahay tayo. sa san jose kami. :)

for mossimo: "...hey i also have a problem like kiwipinay i also want to do the same way"

hi mossimo. what is that problem you are referring to? i can't answer thru my shoutbox coz everytime i post, it hangs. let me know, aye?

Cheers, mate!

2006-01-03T09:26:00.000+13:00

Happy New Year to all!!!!

ang mga flatmates kong may kaba..

2005-11-20T04:31:00.000+13:00

kabastusan!

maniwala ka? at half past four in the morning, makita mo akong nagba-blog dito?

sus! kanina pa ako nagising ng alas cuatro. nagulantang ako sa pagsigaw ng flatmate kong babae sa kanyang anak na dalawang taon at sabay iyak naman ng bata!

tila nag palpitate ako sa gulat sa pagkakagising ko.

ang mga hayop na 'to!! walang pakundangan sa mga taong natutulog!

ang lalakas pa nilang mag-usap. mga bastos talaga!

sa inis ko, dali-dali akong tumayo, lumabas ng kwarto at sabay ibinalagbag ang pinto, pasok sa toilet, at ibinalagbag ulet ang pinto, sabay weewee. naririnig ko pa rin na tuloy ang pag-uusap nila na tila di sila natinag sa lakas ng balagbag ko ng mga pinto. pagkatapos ko, labas ako ng cr, ibinalagbag ang pinto, pasok ako sa kwarto ko at ibinalagbag pa ng mas malakas ang pinto!

dapat, sa akto na yun, maantig man lang ang kanilang mga senses. pero nunca! ang kakapal! eto, kalahating oras na akong gising, tila wala pa rin silang balak na matulog.

ipagpalagay nating nagising ng alanganing oras ang bata, pero por juice por santo naman, do they have to scream and talk aloud at this time of the day?

pinutol na kaligayahan

2005-10-15T20:13:00.000+13:00

ang ganda naman ng pasalubong sa akin ng pc ko pag-uwi ko.

di ko mapakinabangan.

laging nagba-blackout. nyawa!

para na nyang pinutol ang aking kaligayahan.

haaayyyyy!!!

buti sana kung kagaya ako ng flatmate kong indiano. bili agad ng brand new kapag naiinis. grrrr!!!!

thank heavens!

2005-10-13T22:16:00.000+13:00

tingnan mo nga naman oo... kapag naman po talaga ika'y suswertihin...

nung nakaraang biyernes, napag-utusan akong pumunta sa banko ng amo ko. at malapit lang dun sa banko na iyon yung dating pinagbilihan ko ng lotto kung saan ay chumama ako ng sandamukal na dolyares! sabi ko sa sarili ko, ahh... masubukan nga ulet at baka chumama ako ay mapagamot ko na inang ko.

nagdaan ang bolahan. nalimutan ko. kinalingguhan, tiningnan ko sa websayt ang resulta.

o-lats! talo ang aking tiket. di bale, sabi ko sa sarili ko. baka mas malaki pa riyan ang mapanalunan ko sa susunod. eh kaso po, di ko naman namalayan, nag exceed ako sa aking budget. deficit ako nung nakaraang linggo. nagpadala kasi ako ng pera sa aking inang. nasagad ko ang pinadala ko at ngayon, kuntodo tipid ang nangyari sa akin dito. di bale na. tutal, lingguhan naman ang sweldo. kaya martes ng gabi, ma-credit na sweldo ko. ang kaso, di nga ba ay ang tukmol kong GP ay pina-ikut-ikot ako kung saang ospital ako magpapa-xray? tas yung biyahe ko pa papunta sa clinic nya nung linggo? tas babalik pa ako sa kanya ng martes para sa resulta?

naku pow! para akong nakasakay sa taxi! panay ay tingin ko sa gauge ng gasolina. parang mauubos na sya! wag naman po! wag po, bayaw... este.. wag naman po sanang maubusan ako ng petrol! kaso, wala... kasubuan na ng lunes. alanganin na ako sa gasolina ko at malayo pa ang bibyahihin ko. nilinis ko muna bara ng lalamunan ko. *ehermmm*.... bossing? opo... bumale ako sa aking amo. ukinanam na yan! pakapalan na lang ng mukha kaysa naman itirik ako ng kotse sa kalsada gawa lang ng naubusan ng petrol. wala eh.. ganyan yata kapag ikaw ay ipinanganak na maralita. *hikbi* gagawin ang lahat para sa pamilya di baleng ikaw ang mahirapan. tanga ba ako?

ehehe... ayun na nga po. tinipid ko ang perang pinahiram sa akin ng amo ko. $15. sus! ang cheap ha? di ako nagpapakarga ng $15 lang. pero yan lang ang natitirang pera sa pitaka ng amo ko. swerte pa nga ako at may cash sya. bibili pa ako ng gamot. magbabayad ka pa sa doktor. magpapa-gas ka pa. aahahahahaha!! ano na? may matitira pa ba dyan? ala na noh? ready na ako sa dialogue ko sa clinic if ever. kasi, follow up check up lang yun. dapat, di nila ako singilin. kaso, gusto ko lang na ready ako if ever singilin ako kasi dati ay siningil ako kahit follow up check up lang. mag reklamo ka pa ba eh $10 lang naman ang singil nila.

paglabas ko, tinanong ko ang aking peyborit na receptionist. "do i need to pay?" check sya sa computer pero yung doctor na tumingin sa akin, sabi may bayad daw. pero sabi ni peyborit receptionist, ala raw. ahaayyyy!! thank goodness!

punta ako sa chemist. pabili nga po ng gamot! tatlong klase. meaning, $9 ang aking babayaran. cheap ko talaga! $9 lang, ala akong pambayad. ano ka? may natitira pa sa eftpos ko! tinawag ang pangalan ko at sinabi kung magkano babayaran ko. okies, sabi ko. "can i pay in eftpos $8? and ill give you $1. is that alright?" yes, shure! sabi naman ni tindera sa botika. o ha? dalawa na out sa problema ko. petrol na lang. masama titig ko sa gauge. aabot ba ako o aabot? sige, subukan. umabot pa naman. kaya inabot ko na ulit pabalik sa amo ko ang kanyang $15. hahahaah!! kakahiya! pero 'day! sa pinas ha? mahina ang loob ko kapag bumaba ng 500pesoses ang laman ng pitaka ko. kapag 100 pesoses na lang, mainit na ulo ko nun. pero dito, kita mo naman, barya-barya lang, you can go places. haayyyy tenk yu po Lord!

kaya kagabi, miyerkules, nakapag-pagasolina na ako. may iskedyul ako sa ospital kaninang umaga kaya minabuti ko ng magpakarga kaysa mag-alanganin na naman ako.

pero hindi yan ang totoong ikukwento ko po.

arekup!!

ngayon lang, palabas na ako ng kwarto ko, may napansin akong redirect mail para sa akin. ano ba yung re-direct mail? yun yung halimbawa mo ay umalis ka sa dati mong tinutuluyan at lilipat ka ng ibang lugar. punta ka lang sa post office mo dati, fill up ka ng form at kapag may sumulat sa iyo sa old address mo, ipo-forward nila ang mails mo sa bago mong address. o ha? gara ano?

nung umalis ako kina bumbastik noon, di ko naasikaso yun. malas! tingin ko ay maraming sulat na itinapon na lang ni bumbastik. may hinanap nga ako minsan sa kanyang package mula sa isang kaibigan na nagpadala ng sarong. ala na. wala daw natatangap ang bumbastik na ito! tsee!!!

kaya nung minsang nagawi ako sa post office, sinubukan kong mag fill-up ng form for re-direct mail.

hhmmm... wala.. wala akong natatanggap. yung ibang resulta kasi ng gamot ko dapat ay may kopya ako na manggagaling din sa mail. wala rin akong natatanggap. at eto na nga po. pagkita ko sa sulat, galing sa insurance company ng kotse ko. hhmmm... ano kaya ito? wala akong makitang dahilan para ako'y kanilang sulatan dahil na-renew na nila ang aking kotse at binigyan na ako ng kopya. ating buksan. tenk yu daw, sabi nung insurance company. hhmmm.. teka lang.. ano ito?

ahoyy!! petrol voucher! nyahahahahahahah!!!! ang gara! nung na-renew ang aking vehicle insurance, bumaba na ang premium kasi wala akong claim nung isang taon. tas may pasingit pa silang petrol voucher! yahooooo!! ang gara! (babaw ko talaga!)

tenk yu po talaga, Lord, for these small graces!

catastrophe

2005-10-13T21:29:00.000+13:00

sayang! sayang at di ko napanood itong catastrophe na ito kagabi. kagabi pala palabas sa tv dito sa nz yung tungkol sa mount pinatubo. eh paano naman, alas nueve na yata ako nakauwi tas nag grocery pa ako. hanggang sa nalimutan ko na. eh palabas sya alas otso y media ng gabi. haay!!

nung isang araw na nagpunta ako sa doktor ko, shempre, di pwedeng hindi ako bibisita dun sa aking mga peyborit na second hand shops. ala lang... alang gaanong naging ma-appeal sa aking mga mata. dalawang shops pa naman yun. pero pag lakad-lakad ko pa pabalik sa kotse, may nakita akong bagong bukas na second hand shop. hhmmm.. mas maraming tao. sige nga, makiusyoso. ok naman ang loob. pero dun ako tumuloy sa dulo. hanef! ang kanilang books!!! makatulo laway, juice mio! puro mga hard-bound books na maaayos pa at mukhang di man lang nabuklat yata ng unang may ari. malilinis pati mga pahina! $1 each. ang sarap pakyawin! pero 3 lang ang binili ko.

salamat naman at biyernes na bukas. ala lang... nothing ispektakyular! gusto ko lang magpahinga. masyadong gamit na gamit ang aking utak ngayong linggong ito. nakakapagod!

damn if you do.....

2005-10-13T20:40:00.000+13:00

damned if you don't!

AAAAARRRRRRRrrrrrrgggggghhhhhhhhhhh!!!!!!

hmmppp!!!!

ang salarin!

2005-10-13T00:47:00.000+13:00

ang gulo ng mundo! sobra na talaga! nakita mo ba ang nangyari sa hurricane katrina? na sinundan ni hurricane rita? tas ngayon ay ang lindol sa pakistan? tsk! tsk! tsk! malapit na nga yatang magunaw ang mundo. takot ako! nag-eesep-esep na nga ako eh. paano kung dito lumindol? sino ang iiyak sa akin? sino ang kukuha ng bangkay ko? wala. wawa naman.

pero teka nga muning. bakit ba napunta dun ang usapan? ahh... eh kasi nga ang gulo! as in!

tingnan mo ha? mula noong nakaraang taon na nahirapan akong maglakad na parang may hika at sabi ng doktor na tumingin sa akin ay pangkaraniwang flu lang daw naman pala ay yun naman pala ay balot na balot na ng tubig ang baga ko, sinisikap ko na magpatingin na lamang dun sa talaga kong GP. ang problema, during weekdays na kung saan malapit ang kanyang clinic sa lugar ko, ay nahandon sya. kapag weekends naman, medyo malayo na. eh alam mo naman ang lola mo, medyo bano sa pagmamaneho kapag napalayo na ang rota ng sasakyan.

kaso nga, eto at may nararamdaman na naman ako, punta nga ako nung linggo sa doktor ko na malayo ang clinic kaya nagpasama ako sa aking flatmate. agad-agad nya akong pina-xray at blood test ng lunes. martes daw ay bumalik ako sa kanya.

o sige. sinulat nya ang ospital. bakit kako sa middlemore? malayo yan sa akin.

ahh... sabi naman nya. oo nga pala. dun ka nga pala banda dun. o sige. sinulat nya ang auckland hospital.

bakit kako dun? di ba pwedeng mas malapit? di daw at dun lang daw pwede.

o sge na nga. masama man sa loob ko, may magagawa pa ba ako? lunes ng umaga, sugod na nga po ako sa ospital. nakow! ke trapik pa! may isang oras kalahati yata akong nasa daan. inaantok-antok pa ako at gusto ko pang matulog.

punta ako sa radiology department. aba! kapag naman po talaga ika'y mamalasin. pinapapunta ako sa greenlane kung saan yun din ang sabi ko sa doktor na baka pwede sa greenlane hospital. nakipag-argue ako sa receptionist. di daw talaga pwede. kinuha nya ang number na lang ng employer ko pati na phone number. kakausapin daw nya. at siste? eh di umalis na ako at lipat dun sa isa pang ospital. bad trip talaga. sayang ang oras, ang pagod, ang parking fee ko! dapat ay i-reimburse nya yun ha?

"R-U-S-H" ang nakalagay dun sa request ng aking x-ray. pagkatapos akong makunan ng xray, sabi nung tsekwang babae sa xray room. "okay, you're done. the result will come out after 10 days!"

huh? nakikita mo ba kako yan? sabay turo dun sa request form na nakasulat ay "R-U-S-H". he needs that by tomorrow.

"okay" sabi nya ulet. "the result will come out tomorrow."

punta naman ako sa kuhaan ng dugo. kuntodo pikit na ang mga mata ko nung nakita kong malapit na akong kuhaan ng dugo. okay lang daw ba ako. tumango ako. bakit daw.. may masakit daw ba sa akin. ayaw ko kako ng karayom mo. natawa sa akin yung phlebotomist. nung isasaksak na yung karayom, wag daw akong tatalon at kaunti lang naman daw na kagat ang aking mararamdaman. haayyyy!!! aywan ko ba. para akong bata kapag kinukunan ng dugo. di pa rin ako masanay-sanay sa sakit ng karayom na yan.

martes ng umaga, nagpaalam na ako sa amo ko na male-late ako at didiretso kako ako sa doktor ko. oo daw. punta ako sa GP ko. pinag-antay ako. di naman pa nagtatagal, tinawag na ako. ibang doktor ang tumatawag sa akin. lapit ako sa receptionist. sabi ko ay yung si doktor ek-ek ang gusto ko. wala na daw dun at di na daw nagki-clinic yung GP ko. dun na daw sa malayong clinic. ay sus ginuu! nayamot ako. malayo talaga yung isang clinic na yun. mag-inarte pa ba ako? sabi ko sa sarili ko. tutal ay babasahin lang naman ang resulta sa akin. sige na. pwede ko ng pagtyagaan itong isang doktor na ito.

ang siste, blood test lang ang binasa. walang x-ray na lumalabas pa. haayyy!!! ok lang sila? pero ang verdict, ang aking thyroid, ay nag-iinarte rin. eh kasi, feeling ko ay ok na ako. minsan ay nalilimutan kong uminom ng gamot. ayun! sermon ang inabot ko sa proxing doktor. sa ngayon, di ko pa rin alam ang resulta ng xray. malamang-lamang alamang, sa 25th of this month na lang ang aking aabangan. tumawag ang ospital. may appointment daw ako ulet sa a-25 ng buwan. kaso, hindi na si doktor pasko ang titingin sa akin. tsk! tsk! tsk! sayang. gusto ko pa naman ang doktor na yun. lapit na pasko eh.

tenchu

2005-10-12T07:14:00.000+13:00

tenchu po sa mga naghahanap sa akin dine sa aking hayd-awt! buhay pa po ako. more kwento when i get back. late na ko sa work eh. mag-update ako dito mamaya, pramis!

nang dahil sa $70 dollars

2005-09-23T01:40:00.000+12:00

paalala lamang pow:

itong isasalaysay ko ay hindi naman talagang chizmax. although ito'y totoong kwento, ngunit hindi ko istorya, may nais lang akong ipahatid na aral o iparating na mensahe para sa lahat.

***background music, ate charo....

toink, toink, toink, toink, pakitoink, kitoink....

kagabi, habang ako'y nananahimik na kumakain ng hapunan sa aking silid, bigla na lang akong nakarinig ng galit na boses.

hay nako... opo mga kapatid. nagbabangayan na naman ang mag-asawa. galit na galit si lalaki.

"i work for myself and for my kids! i don't work for your family!"

aray ko! ano na naman kaya ang pinag-aawayan nila?

pilit na pinapalayas na naman ni lalaki si babae. at pwersahang pinatawagan ang ina na nasa fiji para sabihin na uuwi na si babae sa fiji. tawag naman si babae habang umiiyak.

ang siste, eto palang si babae, nagpadala ng pera sa fiji at may sakit ang ama. at dahil naubos na yata nya ang kanyang savings mula noong nagbakasyon sa fiji, nagpasabi sa asawa na magpapadala sya. oo naman ang sabi ni lalaki. sige raw at bibigyan sya ng pera. mga mahigit NZ$800 ang ipapadala. ang siste, noong isang linggo pa pala iyon at na-delay ng na-delay gawa rin ni lalaki. eventually, maipapadala na. ngunit and problema ni babae, kapag hindi nya ipina-express ang padala, matatanggap lang daw ang pera sa susunod pang linggo. kailangan na raw ang pera kinabukasan. sa madali't sabi, nagdagdag ng $70 si babae para matanggap ng pamilya nya ang pera kinabukasan.

nalaman ni asawa ang $70 kakulangan sa kanyang account. ayun! nagpupumutok ang butse! pinapahakot ang mga damit ni babae. ayaw ni babae.

"mamili ka! ikaw ang babalik ng fiji o ako?" (hindi po ako, yung lalaki ang nagsasalita)

ayaw ni babae. hihintayin daw nya ang kanyang residency.

"hindi, walang residency! go! go! i don't want you here! you go back to fiji!"

kukunin daw ni babae ang anak nya. ayaw ibigay ni lalaki. naririnig ko ng umiiyak si babae.

at naging tahimik ang kapaligiran. eh ihing-ihi na kaya ako noh? kaya lumabas ako. paglabas ko naman galing loo, nakasalubong ko si babae. patay-mali pa sya. "what happened?" tanong ko.

"what happened?" tanong din nya sa akin.

"what do you mean happened? i should be the one asking you that!"

pilit syang ngumingiti at nagpapatay-malisya. (as if naman ay hindi obvious ang kanilang sigawan at murahan kaya ano?)

at ayun na po. bumigay si babae. umiyak na sa akin. nakatago kami sa isang maliit na silid habang ang asawa naman nya ay nakahiga na yata sa kama. pabulong kung makipag-usap si babae. pinapabalik na daw sya ng asawa nya sa fiji.

babalik ka naman?

naisip na rin daw nyang bumalik. lagi na lamang daw ganoon tuwing sila'y mag-aaway. wala daw alam gawin ang asawa nya kundi palayasin sya tuwing sila'y nag-aaway.

mula raw ng tumatawag sya ng pulis tuwing sinasaktan sya ng asawa nya, yun daw ang naging gawi naman ng asawa nya, ang palayasin sya. noong hindi pa raw ako nakakalipat dito, pinalayas sya ng asawa nya. bitbit nya ang anak nya, wala syang pera, nagpalipas sila ng magdamag sa isang bus stop. karga-karga ang bata at may sapin lamang na blanket, dun natulog sa bus stop ang dalawa. dalawang mama daw ang pumaparada sa tapat nila at niyayaya syang sumama pero di raw sya sumama at natatakot sya.

bakit ka pa bumalik?

wala daw syang pera.

bakit wala kang pera? asan ang eftpos card mo? (ang eftpos card ay ang atm card)

kinuha raw ng asawa nya. kahit $10 daw ay di man lang sya binigyan.

puro pigil na iyak ang nakikita ko sa kanya at walang putol ang daloy ng luha. kahit may mga araw na naiinis ako sa kanya sa sobrang ingay nya at mabunganga sa anak na paslit at laging pinapalo ang bata, sa pagkakataong iyon, napalitan ng habag ang naramdaman ko sa kanya. ke liit na babae, binubugbog ng asawa, pinapalayas, walang kamag-anak, walang pera. saan nga sya makakarating nun?

"bakit kako di ka lumapit sa mga government agencies dito? baka may magawa sila sa iyo at malagay ka sa refugee status kung ganyan ang ginagawa sa yo ng asawa mo? tutal, may record naman sa pulis na binubugbog ka ng asawa mo?"

saan daw sya pupunta? wala daw syang pamasahe papunta dun sa mga opisina ng mga government agencies. kinuha raw ng asawa nya ang eftpos card nya.

sus me naman! naghahanap-buhay ka, bakit kailangan nyang kunin ang eftpos card mo? wala pa naman akong pera dito on hand. (mula kasi umpisa ng malaman ko ang features ng eftpos card, madalang ng magkaroon ng actual na pera ang pitaka ko. ultimo sari-sari store kasi rito ay pa-swipe-swipe na lang ang card mo kung ano man ang bibilhin mo. pati na kung mamalengke ka, pa-swipe-swipe na lang din ang card mo) di bale kako at maghahanap ako ng barya sa kwarto ko at ibibigay ko sa yo. nakalikom ako ng $3.50. ang pamasahe naman nya ay $2.60 lang balikan kaya kasya na yun. inabot ko sa kanya. pero di ko na nabalitaan kung sya ay nagtuloy.

minsan din daw na nagalit sa kanya asawa nya, kinaladkad daw sya papunta sa bathroom at dun ginulpe sa loob ng shower room. sus me!

accounted lahat ng asawa nya ang pera nya. pati payslips nya ay nirerekisa. pati bank account.

di ko naman maintindihan itong si lalaki kung bakit mag-aalburoto sya ng husto sa nawawalang NZ$70. kung tutuusin, hindi naman hiningi lang ng asawa nya ang perang yun. babayaran rin sa kanya ng asawa nya unti-unti. tanong ko sa babae, "so, you mean to say, he is upset because you took extra $70? then why don't you just shoulder the $70 instead?" nasa asawa nga raw nya ang eftpos card nya. at kapag ganyang pinapautang sya ng asawa nya, pinatutubuan sya ng interest na $200. anak ng kepweng namang asawa yun, oo! eh sobrang ganid na nga yata talaga sa pera ang lintak! asawa mo, pagtubuan mo pa? naman! bumbay nga ang linshak!

itong mag-asawa na ito ay magka-iba ng kultura. si lalaki ay isang indiano at si babae naman ay fijian. pansin ko dito kay lalaki, naging alipin na sya ng pera. nagkwento sya sa akin dati pa na noong maliliit pa raw sila, salat daw sila sa kahirapan. di raw sila nakakakain ng tatlong vezes isang araw. at ngayon, at pakiwari ko, noong nagka-mayroon na sya, naging ganid sya sa pera. ultimo pera ng asawa ay minamanipulate. tsk! tsk! tsk!

lunes, pag-uwi ko ng trabaho, tahimik ang kabahayan. hhmmm... wala na rin yata ang bata. wala na yata ang mag-ina. tahimik lang si lalaki.

kaso, ala una y media na ng umaga. antok na ako talaga. bukas na lang ha? babush!

the chizmax

2005-09-22T07:37:00.000+12:00

teka lang po ha? pasensya na sa mga mahilig sa chizmax! ang haba eh.. di ko natapos. memya po ulet pag-uwi ko galing work ha? babush!

tama na! sobra na!

2005-09-18T10:14:00.000+12:00

matagal-tagal din akong nagtiis. ako kasi yung taong sanay na mamuhay mag-isa. obvious naman siguro dahil nga sa edad ko na ito, mas sanay akong namamasyal na mag-isa, kumakain sa mga restawran na mag-isa. i know na masarap din ang may kasamang mga kaibigan at mahal sa buhay pero kung ang makakasama ko naman ay gaya nitong nanay ng flatmate ko, ay sus! di bale na lang na mag-isa ako habambuhay.

sabihin mo naman, ang ok naman neto! sus! eto, sampolan kita. marunong naman syang mag-inggles. hindi man lang marunong magpasintabi. yun bang magsabi man lang ng "excuse me". basta na lang bubuksan ang cupboard kung saan, andoon ako at nag-aayos ako ng lulutuin ko. minsan, may dudukwangin na lang, yung siko, tatama sa balikat ko. kahit na "im sorry", wala rin.

kung magsigamit ng kasilyas, nakupow! matatalo pa sila ng mga naninirahan sa liblib na baryo ng pinas. eto, ni hindi marunong magsipag-flush ng toilet. kahit ilang vezes mong sabihan, sige pa rin sila. iiwan na may patak-patak ang toilet seat.

hindi marunong kumatok. basta na lang na animo'y lumulusob sa giyera. walang katok-katok. ang sarap ng dagukan.

etong isa, medyo matindi na at biglang nasaid na ang aking pasensya. ako naman ay mabait kung sa mabait. ayan nga o.. kita mo ba ang halo sa ulo ko?

kahapon kasi, naglaba ako ng maaga at papasok ako sa trabaho. matapos nalabhan, sinampay sa sampayan sa labas. sige, balik ako sa kwarto ko. nag-ayos-ayos, at punta na sa bathroom para maligo. sa aktong ako'y magsi-sipilyo at humarap na sa bintana, ay sus! may isang pamilyar na tanawin na syang aking ikinagulat! bakit nasa may halamanan ang aking jersey na uniporme? (jersey tawag nila dito sa mga parang sweatshirts or cardigans. hindi po yung jersey para sa basketball) may mababang halamanan sa pagitan ng dalawang bahay na syang ginawang parang bakod. at andun, nakalatag na parang ikinula ang aking jersey na sa huling tanda ko ay nakasampay sya ng maayos sa sampayan. yung talikod ko na yun at labas sa kusina, tinanong ko ang aking flatmate kung bakit nakakula ang aking jersey. tiningnan nya. tinawag ang mga anak ng kanyang biyenan na syang nagsampay ng kanilang mga damit. tanong ako ng tanong kung bakit napunta dun ang aking jersey. ayaw sumagot nung bata. saan daw nya ilalagay. lalong nag-init ang ulo ko.

"where did you pull that out on the first place? and why did you pull it out? it was hanging nicely on the clothesline!!@#$#"

hindi ako makababa at wala ang sinelas ko sa may pintuan sa kusina.

"where's my slippers????"

sabi ng flatmate ko, baka daw ginamit ng kapatid ng asawa nya.

"i just used it when i hanged my clothes. where's my slippers????"

baka daw nasa harapan.

"then get it! why will it go there! i just leave my slippers here!"

tiningnan ng flatmate kong babae. wala daw. baka daw ginamit ng biyenan nya.

dun na sumilakbo ang aking bulkang mayon. ang damit mong sinampay, makita mong nakakula tas pati sinelas mo, tinangay???? helllooooooooooo??? sarap murahin isa-isa etong mga 'to. hindi naman din ako makalabas dahil lahat silang mga bata ay nakahara sa dadaanan ko. magsipasok na nga kayong lahat sa loob! poklay na yan!

pasukan ang mga bata. bumaba ako sa sampayan ng nakapaa, at pinaghahablot ang aking mga sinampay! grrrrrr!!! buset na buset ang byuti ng lola, ang aga-aga!

tapos na akong maligo ng marinig ko na dumating ang biyenan ng flatmate ko. sinasabi ng flatmate ko sa kanya na galit na galit ako at ikinuwento ang nangyari. ala lang. parang di sya apektado.

pag-uwi ko galing sa trabaho, sinabi sa akin ng flatmate kong lalaki na nakahanap na ng ibang flat ang nanay nya. last day na nila kahapon at di na matutulog dito ng gabing yun. buti naman. tinanong ko kung sinabi sa kanya ng asawa nya ang nangyari. oo daw. haaayyy!!! salamat naman po. let there be peace, ika nga.

abortion ba ang kasagutan?

2005-08-23T19:32:00.000+12:00

mayroon bang tinatawag na pagkakamali sa pagbubuntis? di ba ito'y isang malaking kahangalan lamang? noong bang sa bawa't indayog ng inyong mga katawan at pag-ungol sa sarap, hindi mo ba naisip ang magiging resulta? ngayong nabuntis ka, sasabihin mo na "it was a mistake"? ang sarap sampalin!

noong isang araw, itong flatmate kong lalaki ay nagtanung-tanong tungkol sa pagiging citizen kung ang bata ay ipapanganak sa nz. hindi ako nagtaka sa tanong nya pero pinalabas ko na nagtaka ako at gusto kong makakuha pa ng impormasyon.

di daw ba ay alam ko na buntis ang kanyang asawa. sinabi mo kako. pero hindi naman ibinabalita sa akin ng iyong asawa. dahil hindi daw sigurado kung itutuloy. balak daw ipalaglag. bakit nyo kako ipapalaglag? ginawa nyo yun at dapat alam nyo ang mangyayari. "it was a mistake". sarap dunggulin. but you can't correct a mistake with another mistake. hindi daw nila alam ang magiging resulta ng kanilang papeles. kung sakali man daw na bumalik sila sa fiji, hindi nila alam ang magiging buhay nila pagkatapos. hhmmm... mababaw.

tinanong nya ulet ang citizenship. kung daw bang ipanganak ang bata, kailangan daw ba nyang ikuha ng passport sa fiji. sa pagkakaalam ko, at sana ay hindi ako absent noong itinuro sa akin ng aking professor ang tungkol sa mga citzenships na yan, ang batang ipinanganak sa isang bansa na kung saan ay hindi naman citizen ang mga magulang ay magiging isang natural-born citizen. ano daw yun. hay nako! mega paliwanak ako at aywan naman kung naintindihan nya.

nung linggo ng gabi pagkagaling sa trabaho ni babae, walang abug-abog, tinanong ako ng buong lakas at may ngiti pa sa kanyag mga labi kung ano daw ang maipapayo ko. itutuloy daw ba nya ang kanyang pagpapalaglag sa sinapupunan. ibinigay ko sa kanya ang panig ko at ang nag-aabang na kasalanan sa kanyang gagawin. "it was a mistake" na naman ang narinig ko na tila inaral nilang mag-asawa ang sagot. ang haba ng paliwanag ko at umooo lamang sya na akala ko ay tanda ng pagliliwanag ng kanyang isip. araw daw ng lunes ang nakatakdang araw ng kanyang pagpapalaglag.

kinalunesan pag-uwi ko ng gabi, tinanong ko kung ano ang nangyari. ang hitad, buong ngiti na sinabing "i did it!"

"huh? what do you mean? you pushed thru with the abortion?"

"yahh.... i did it!" na tila baga kung ano lamang pangkaraniwang ginawa nya at buong ngiti na sumasagot.

"and you can even manage to laugh about it?"

"no, i cried earlier"

"oh my Lord..." nanlumo ako. ako ang nanlambot sa ginawa nya. nangilabot ako sa kanilang ginawa na parang umihi lang sya at voila! tapos na!

"im a bad person" sabi nya.

the whole night, tahimik lang ako. feeling ko, pati ako ay nagkasala. wala akong nagawa para maisalba ang isang inosenteng kaluluwa. the whole night, itong babae ay tila walang anu pa mang nangyari.

ganun na ba ang panahon ngayon? parang napakadali para sa kanila ang mag-desisyon ng abortion. parang ala lang. umire ng kaunti, at tuloy na ang ligaya.

hindi ko alam kung gaano kalalim ang "it was a mistake" na sinasabi nila. pero malakas ang pakiramdam ko, may itinatago si babae. siguradong kung may ginawa nga syang kalokohan dun sa imbestigador at nabuntis sya nito, lagot talaga sya kapag ang inilabas nya ay isang maputing bata. pero sapat na bang dahilan iyon para ipagpatuloy nya ang pag-a-abortion?

ang daming mga mag-asawa na gustong magkaanak na hindi magkaanak. eto, buhay pa sila, sinusunog na kaluluwa nila.

sana nga ay tama ang naging desisyon nila sa kanilang ginawa. but on second thought, may tama ba sa abortion? sa isang buwan na ang expiry ng kanilang visa. wala pa rin ang extension ng kanilang work permit.

kinausap na ako ng flatmate ko. if ever daw na sila'y babalik sa fiji, ako na daw ang magpatuloy sa pag-renta nitong flat dahil ang matandang may-ari ay nasa UK. kapag nagkataon, kahit papaano, mayroon na akong pwedeng mapatuloy na mga kaibigan na gustong bumisita sa nz pansamantala. o kaya ay yung mga bagong dating na mga kakilala. pero lahat ng iyan ay mangyayari, kapag will ni Lord.

ganun na nga ba kahirap ang buhay ngayon?

2005-08-22T07:57:00.000+12:00

naisip ko lang. ganun na nga ba kahirap ng buhay ngayon?

halimbawa, papamiliin ka, ang matulog ka sa sasakyan araw-araw o bumalik ka sa bansa mo?

eto kasing nanay ng flatmate ko, hawak ay visitor's visa lang at malapit ng mag-expire sa isang buwan. natutulog sila sa sasakyan, karay-karay ang tatlong anak na may mga edad 7, 6 at 4 at may isang binatilyo na nagtatrabaho sa isa supermarket. wala silang matuluyang bahay at wala raw pambayad ng bond.

itong flatmate kong lalaki, hindi sila in good terms ng kanyang inang. minsan na dito tumutuloy ang nanay nya kasama ang mga kapatid sa pangalawang ama noong hindi pa ako nakakalipat pero binad-trip ni mother-in-law si flatmate kong babae, kaya ayun! pinalayas sila dis-oras ng gabi. ang taray na manugang!

mula noon, hindi na nakatungtong dito ang nanay at mga kapatid. nung minsang tumawag ang flatmate ko sa kanilang bansa, napag-alaman nya ang kalagayan ng ina. natunton naman at niyaya muli dito sa bahay. noong una, nahihiya pa siguro ang ina kaya sa gabi, sa sasakyan pa rin sila natutulog pero pagsapit ng liwanag, dun sila dumadaan sa flat at saka sila naglilinis ng kanilang mga sarili at kumakain.

may asawa itong nanay nya na taga nz. pero hiniwalayan sya nung nalamang buntis na naman sya sa pangatlong anak. sa unang asawa, lima na ang anak nitong nanay. very productive yata. aywan ko naman, sa hirap ng buhay sa bansa nila, ay kung bakit di nya naisipan na mag-control man lamang. sa pagdibosyo nila, sinusustentuhan lang nanay nya ng NZ$50 a week sa tatlong anak. inang kow!

alanganin pa nung una na magbigay ng tulong itong flatmate kong lalaki. numero uno raw kasing sinungaling nanay nya at mapag-gawa ng istorya. pwede raw syang tumulong in terms of food alang-alang sa mga kapatid nyang maliliit pa. pero nunca raw na mag-aabot sya ng pera sa kanyang ina. pinababalik na sa fiji, ayaw naman bumalik ng ina. wala rin daw na mangyayari sa kanila doon. wala naman daw silang bahay na aabutan. nangungupahan lang din sila. pero ano naman kaya lalo ang magiging buhay nya rito? kung saan-saang parking lot lang sila pumaparada para matulog. lalo na at ganitong kaylamig?

noong isang gabi, tinanong ako ng flatmate ko kung ok lang daw ba sa akin na patuluyin nya rito ang nanay nya pati na mga kapatid. although nakikini-kinita ko na riot ang mangyayari dahil sa super gulo ng mga bata, nasaan ba naman ang puso ko kung tumanggi ako kung sakali? sagot ko naman sa kanya, "nagtataka nga ako sa yo kung bakit di mo sila niyayayang dito matulog". i feel sorry for the kids. lalo na yung pinakamaliit. although 4 yrs old na yung maliit, eh sus me! super payat at mukha pang mas bata sa anak nitong flatmate ko na 2 yrs old. kung nga kami na nanunuluyan na sa isang bahay ay giniginaw din, what more sila na natutulog sa labas?

ayun! that evening, dito na natutulog ang mag-iina at tatlong bata. pwera ang isang kapatid na binatilyo na nagtatrabaho sa supermarket. not in good terms yata sila talagang mag-kapatid. ito kasing kapatid na binatilyo, nakarating sa nz gawa nitong flatmate ko. nabigyan ng job offer mula sa pinagtatrabahuhan ng aking flatmate kaya mula sa fiji, residence permit na agad ang kanyang hawak. ilang buwan lang nagtrabaho sa kumpanyang pinapasukan rin ng aking flatmate, ayun! nag-disappearing act ang lekat. hiyang-hiya ang flatmate ko sa kanilang employer. kaya ganun na lang kalaki ang galit ni flatmate sa kanyang kapatid. kaya ayun! sukdulang matulog sya sa sasakyan, di nagpapakita itong binatilyo sa flatmate ko. haaayyy!!!

yan yata ang literal na tinatawag na NPA (no permament address). i wonder how he applied in the supermarket ang what address he put in his application form. ehehehe... noong araw kapag nag-a-outing kami, naranasan ko na ang matulog sa van. pero sus mio! isang gabi lang yun ha? mahirap rin kasi hindi mo maiunat ang mga legs mo. eh etong mga ito, matagal-tagal rin silang natutulog sa sasakyan. ganon na nga ba kahirap ang buhay?

pondahan nasuspinde!!!

2005-08-10T20:15:00.000+12:00

bwehehehehehe....

ackshually, di lang naman po ako. ang buong pansitan.

baka po nalingat lang si ina magenta at may nalimutan. abang-abang na lang po tayo at baka bumalik na rin sa regular viewing.

pansamantala, dito na po muna tayo magkita-kita, ang aking sanlibu't-nag-iisang reader ng aking pondahan.

basta't nawala po ako sa pondahan, alam nyo na kung saan ako matatagpuan. dito sa aking hide-awey! yehey!!!!

o sya! kakauwi ko lamang galing trabaho. magluluto muna ako ng aking hapunan at mag-aalas otso y media na dine ng gabi. nag-aaway na aking small and large intestines. hayaan nyo, habang nagluluto ako, pag-aawayin ko muna ang mag-asawa para may mai-blog ako noh? bwahahahahaha!!!

sa lahat ng buntis

2005-08-02T23:18:00.000+12:00

... etong flatmate ko ang tipong itinatago talaga sa akin ang pagbubuntis nya. bakit kaya? dahil alam nya na marunong ako sa mathematics?

sa mga nakasama ko sa trabaho na mga buntis, lahat sila ay tila proud na proud sa kanilang dinadalang bola at ako pa nga ay iniinggit nila na mag-asawa na para ako raw ay maranasan ko na ang pagbubuntis. andyang araw-araw sa ginawa ng Diyos, wala ng kinuwento kung mga karanasan nila sa pagbubuntis. pati ang kanilang morning sickness, mga gustong kainin, at mga pagkukumpara ng kanilang pagbubuntis sa pangalawang vezes kumpara sa una nilang pagbubuntis.

pero hindi itong flatmate ko.

nakakaduda talaga.

tsk! tsk! tsk! tsk!

bakit kaya?

may itinatago nga bang milagro etong isang ito?

tingin kaya nya, paglabas ng anak nya at lumabas ng super puti at blonde ang buhok, asa pa kaya sya na maitago nya lahat?

hhmmmmm.....

kanina kasi habang nag-aayos ako ng hapunan ko, nagsusulat si lalaki sa hapag kainan. nagpi-fill-up sya ng mga immigration forms habang ang babae ay nakaupo naman sa kabilang side ng mesa.

tinanong ko kung para saan ang ginagawa niya. application daw for extension ng work permit. mag-e-expire na daw kasi ang work permit eh gang ngayon nga, wala pa ang resulta ng kanilang PR.

may portion yata dun na may tanong kung ang aplikante ay buntis at kung ang sagot mo ay oo, kung ilang buwan ka na buntis.

tinanong ni lalaki si babae sa kanilang wika kung ilang buwan na syang buntis. tila nagmistulang tigre si babae at nagalit dahil nagtatanong ng ganun sa harap ko. kumontra sigaw si lalaki. "why???"

"two".

"arghh!" pagalit na sagot ni lalaki.

"three! ... three and a half"

akala yata nila ay mahina ako sa mathematics. eh na-getching ko naman agad ang pinag-uusapan nila.

tas sabi ulet ng babae, "two and a half".

mabibilis na mga sagot ni babae at pagalit nga.

sabi naman ni lalaki, "what's your problem, meyn?" (slang kasi eh)

ninuninuninuninuninuninu.......

kailan ulet dumating yung imbestigador?

may 19.

anong araw na ngayon?

a-dos ng agosto. (lapit na bertdey ko... yipeeeeeee!!! regalo ko ha? ehehehe...)

ninuninuninuninuninuninu.......

compute! compute! compute!

and to think, ang takaw-takaw na nitong babaeng ito at tila ako pa yata ang pinaglilihihan ng lintek! habang kumakain ako ng hapunan ko, aliw na aliw syang pinapanood ako. ukinanam! ka-swerteng baby kapag nagkataon!

at sa pagiging matakaw nya, wala syang bukambibig na ang taba na daw nya. tingnan natin kung hanggang kailan nya balak na itago sa akin ang kanyang malaking sikreto!

chizmax 2 da max!

2005-07-28T23:10:00.000+12:00

gusto mo ng chizmax? o sya! maupo kang mabuti at mahaba-haba ire at matagal ko ng hindi naa-update.

naalala mo pa ba (hindi yung sa luneta ha?) nung nagkagulo dito sa flat at may i tawag pa ng pulis si babae?

well.. hindi muna yan ang wento.

isang sabado ng hapon, umalis ang mag-asawa. pagbalik, medyo nagtataka ako kung bakit tahimik. very unusual kasi sa mag-asawa na wala akong maririnig na ingay lalo na yung babae. alas onse ng gabi, lumabas ako ng kwarto para pumunta sa loo. nakita ko si lalake, lalakad-lakad sa sala at karga ang anak na maliit. nagkatinginan lang kami. alas cinco ng umaga, nagising na naman ako at punta ako ulet sa loo. nagkagulatan pa kami ni lalaki dahil papunta rin pala sya sa loo. sa aktong iyon, kinausap na nya ako.

di daw sya makatulog. wala pa daw ang asawa nya at hinahanap ng bata. bakit kako? anong nangyari sa asawa mo? pinayagan daw nyang sumama sa asawa ng kaibigan para umatend ng party. ang usapan nila, alas onse ay tatawagan na ni babae si asawa at susunduin naman ni lalaki sa babae kung nasaan man ito. ang siste, alas onse ng gabi, dinaybert ni babae ang calls ng kanyang mobile phone. di sya makausap ni lalaki. sa galit ni lalaki, hinakot and mga damit ni babae at iniwan sa bahay ng kaibigan at nagbilin na huwag ng babalik dito sa flat. hhmmmm... drama na naman.

paglabas ko ng loo, nag ring ang mobile phone ni lalaki.

"where are you b%tch?!"

maya-maya, umalis si lalaki. di nagtagal, bumalik. pero tahimik pa rin ang kabahayan.

tulog ulet ako. nagising na ako ng alas nueve ng umaga ng linggo. nakita ko si lalaki na naglilinis fridge. "are you alright?" tanong ko. oo daw. yung alis daw nya nung umaga, pinuntahan lang nya si babae para sapukin! ha? oo daw. pagkitang-pagkita daw nya sa babae, sinapok daw sa harap ng mga tao.

"ito para sa paghihintay ko!" pak!

"at ito naman para sa akin!" pak-pak!!!

paalis na daw sya pero bumalik agad. "at eto naman para kay baby!" pek-pek-pek!!!!@#%%

sabay alis na nya.

sus mio! wawang babae! walang kadala-dala!

dati naman pala na ginawa na ito ni babae. may pinuntahang party sa trabaho. ang bilin ng asawa, pagsapit ng alas diez, lumabas na at susunduin na sya. di daw lumalabas sa takdang oras, pinasok ni lalaki ang restawrant at sinampal si babae at hinilang papalabas. sus ginuu! makatagpo ka naman ng ganitong asawa, pakatandang dalaga na lang ako noh? (naku, Lord, opinyon lang naman po. pero wag naman po sana, ha?)

at dahil nung umaga ay iyak ng iyak na ang bata at hinahanap ang ina, dinala ni lalaki si beybi sa nanay dun sa bahay ng kaibigan. dumudodo pa kasi itong bata sa nanay eh.

naawa naman ako kay lalaki. in fairness, masipag si lalaki. kung lang sana ay nagagawa ni babae ang mga gawain ng isang ina at mga gawain sa bahay, tingin ko naman ay isa sana silang happy family. kaso, dahil nga laang at bata pa si babae, tipong ngayon pa lang kasi nag-e-enjoy si babae.

ayon kay lalaki, babalik na lang daw sya sa fiji. wala na daw syang nakikitang magandang kinabukasan sa nz. bukod kasi sa kaso nila sa immigrations, may kinakasangkutan pa rin syang isang gusot sa ird kung saan ay sya ang hinahabol. kumbaga, magulo na umpisa pa lang ang kanyang pinasukan mula nang makarating sya sa nz. at ngayon pa daw, dalawang buwan ng buntis ang kanyang asawa. haaaaa???? hindi daw nya alam kung kanya ang bata. kung kanya daw, tatanggapin nya. gaya daw ngayong magdamag na nawala ang kanyang asawa, ipapa-medical daw nya asawa nya para makasiguro na walang nangyari sa magdamag at para daw makasiguro sya na hindi sya magkakasakit. ginuu! ang lufet!!!

ano kamo? dalawang buwan? ninuninuninuninu.... compute! compute! compute! teka..... kailan ba narito yung imbestigador? may 19 daw. o-ohhhh.... naloko na. ibig mong sabihin, may nangyari nga noon at di lang sinasabi sa yo ng asawa mo? di daw nya alam. kapag sila naman daw ang gumagawa, sinisiguro daw nya na may proteksyon sya. oh my gulay! totoo nga!

eto namang si babae, mukhang inililihim sa akin ang kanyang pagbubuntis. bakit kamo? kung anu-anong idinadahilan kesyo tumataba na daw sya dahil kain lang daw sya ng kain at matulog. hindi na kasi nila dinadala sa nanny ang anak kaya nagpa-palit ng schedule si babae sa pinapasukang supermarket. pansin na rin na malaki na ang tiyan nya. pero tila hindi sya excited na ipagmagalingan ang kanyang dinadala sa sinapupunan. di ba yung iba ay very proud pa at talaga namang kahit kanino ay ibabalita na sya ay buntis? naka! eto naman, kung anu-anong dahilan nya. kagabi, sabi nya ay next month naman ay malaki na daw syang tingnan dahil daw sa kakakain nya. sus! if i know!

ang problema nya, kung paano pa nya kamo maitatago pag nagkataon na puti ang lumabas pagkapanganak nya. ang mga indiano kasi ay malalakas din ang mga dugo. kapag hindi bumbayin ang naging anak nito, tinamaan ng magaling! anak nga ng imbestigador yun.

nag-a-analyze kami ng amo ko eh. (mag-analyze daw ba?) nabanggit ko sa kanya na tila itinatago nga ang pagbubuntis. sabi ko maaaring may nangyari nga nung araw na yun. hindi sya talagang rape. bumigay si babae. may pagka-flirt kasi sa totoo lang itong babaeng ito eh. maaaring bumigay si babae kay imbestigador kapalit ng papel. ang hindi nya alam, pinaputok sa loob ni lalaki. kaya nagdalawang isip si babae at tumawag ng pulis. na-drop ang kaso nila sa pulis pa lamang. bakit kamo? no sufficient ibidens daw. my gulay! eh kasi raw, ang gulo ng statements ni babae. maraming bagay daw na hindi masagot ni babae. kaya ayun! kahit si lalaking flatmate, sinabi na nya sa akin na parang may tinatago si babae. magulo raw ang mga statements. haaaayyyy!!!

mabalik tayo nung linggo. nag text si babae. uuwi na raw sila at umiiyak daw ang bata at hinahanap naman ngayon ang ama. hhmmm..... mukhang ma-eksena na naman ang nag-aabang ng araw na iyon.

naramdaman kong dumating na si babae at ang bata. hinatid nung kaibigan. mistulang alipin si babae. wag na daw pumasok ng lunes at maglinis daw ng kabahayan. bakit daw sya. sino ang gusto mong gumawa? ako? ako na magdamag na nag-bantay sa bata habang ikaw ay nagpakembot-kembot sa sayawan? ayun.. di na kikibo si babae.

maya-maya na naman, nadumi yung baby sa kanyang nappy. inutusan ni babae si lalaki na linisin ang bata. (kapal talaga nitong nanay na ito!)

bakit ako? linisin mo! magdamag kang nagpasarap kaya ikaw ang gumawa nyan.

pasok ang mag-ina sa banyo. di pa nakakaabot ng banyo, inutusan ni lalaki si babae na magtimpla ng tsaa. pumalag si babae at lilinisin daw nya ang anak.

"hindi! bitawan mo yan at ipagtimpla mo ako ng tsaa. anong oras na? alas quatro na noh? anong oras pa tayo kumain! dali! ipagtimpla mo ako ng tsaa."

walang nagawa si babae. labas sya ulet at magtitimpla ng tsaa. nasa kusina rin ako at nagluluto. sige, tuloy lang ako ng ginagawa ko. etong si babae, umiiyak na pala. pero tuloy syang nagtitimpla.

biglang sumigaw si lalaki. "i want tea! why are you putting milo?" naku! na-agua de pataranta na yata si babae. tinanggal ang milo. pinalitan ng tsaa.

maya-maya, "why are you using that big mug? who will drink in that mug? use a smaller cup for me! quick!"

eh biglang bumulong na yata si babae sa reklamo. nakupu!!! yung bulong nyang iyon, sabay tayo ni lalaki, "what did you say? what did you say?' pakkkk!!!

powtek! sapok na naman ang inabot ni babae! buti ay nakaiwas ako at kung hindi ay nahagip din yata ako. sabay patay ng kalan at pumasok na ako sa kwarto.

hinatak ni lalaki si babae patungo sa telepono. tawagan daw ang tiya na nasa fiji at sabihin kung ano ang ginagawa sa kanya ni lalaki. ipaalam din daw kung anong oras na sya umuwi ng bahay. iyak na ng iyak si babae.

maryopes! por juice por santo tomas! ako ay masalingan lang ng kahit kaunti ng mapapangasawa ko ha? nakow! subukan lang nya! ako pa magsosoli sa kanya sa nanay nya.

bakit ganon?

2005-07-03T19:21:00.000+12:00

bakit ganon? parang ang dating sa akin, pati pamilya ko, hindi nila naiintindihan ang kalagayan ko dito. as if, feeling nila, buhay mayaman na ako dito sa nz. eh di nila alam basta't may maipapadala ako sa kanila, ipapadala ko. may maiiwan lang na konting barya para sa akin pang-gasolina at konting pamalengke. nung isang araw, nalaman ko sa nanay ko, nag-withdraw daw ng pera kapatid ko sa account ko, di na daw binigay sa nanay ko ang sukli. eh para mabuo ko ang ganun kalaking halagang pera, ilang pakikipagbuno ko sa ubo at ilang obertawad ang ginagawa ko para maipadala sa kanila tas gagastusin niya ng ganun-ganun lang.

ngayon, may gusto syang ipadala sa akin na gamot daw. yung extra virgin coconut oil chuva. akala ko naman, isa lang ang ipapadala. malaman-laman ko sa nanay ko, ang dami daw ipapadala, isang kahon daw. yun pala, ang ipinangbili rin, galing rin sa perang pinapadala ko. oo, sige, para daw sa akin at baka daw makatulong sa pag-galing ko. kaso, di naman daw tinanggap sa post ofc sa pinas dahil mahigpit daw ang nz at di daw tatanggapin. ngayon, naka-tengga ang isang kahon na halagang ilang libo sa bahay namin.

kanina, tumawag ako para kamustahin nanay ko. kauwi-uwi, kung magsalita kapatid ko, naiinis pa sya at andun lang daw sa bahay ang mga ipapadala nya na dapat daw sana ay napapakinabangan ko na. eh kasi naman, yung tinatawagan ko na parang express padala from manila to nz, laging answering machine tas sobrang busy nga sa trabaho. tsaka gusto ko kasi, makasiguro ako na kapag dumating iyon dito sa nz ay may nakahanda akong pambayad dahil di naman sila magbabayad nun sa pinas. pag dating nun dito, ako pa rin ang money down. parang akala nila, ganun lang kadali ang pera dito sa kalagayan ko.

tas, kausap ko nanay ko, juice mio! nakaka ilang buwan na ako sa sakit ko, di pala nya alam ang tunay kong sakit gayong sinabi ko na sa kanya. ngayon, parang nagulat pa sya sa sakit ko. sabi ko, di ba sinabi ko na yun sa yo? di daw nya matandaan dahil matanda na daw sya. minsan daw naba-blanko isip nya. wala na. naiyak na ako. parang naisip ko, ano ba namang buhay ito? bakit nagkakaganito? sa huwebes, bubutasin na naman ang likod ko. di ko alam kung iko-confine nila ako ulit sa ospital. tuluy-tuloy na tulo ng luha ko. ayaw ng tumigil. wag daw akong umiyak sabi ng nanay ko. wag na daw akong mag-alala tungkol sa ipapadala. sabi ko kasi, di ko naman alam na ganun karami ang binili nya. akala ko ay isang bote lang ang ipapadala. ngayon, parang ako pa nagka-problema kung paano nya ipapadala sa akin gayong di naman dapat ako nagpo-problema. naisip ko naman, sya na nga ang nag-iisip ng paraan para sa ikagagaling ko ako pa galit. di naman ako sa galit kaya lang kung paano nya sinabi sa akin. kulang na lang kasi tirisin ako sa telepono sa mga diin ng pagkakasalita nya. haaayy!! naiinis ako! nape-pressure nila ako ng husto.

hanggang sa sabi na lang ng nanay ko, kung wala na daw akong masabi, ibaba na lang namin kasi nga iyak na lang ako ng iyak. kaya ayun.. eh di ibinaba. wala naman sa plano ko ang pag-iyak eh. kaso ayun! naki-singit kasi ang kapatid ko sa usapan namin ng nanay ko.

ang hirap-hirap talaga ng kinalalagyan ko ngayon kung nalalaman lang nila. lalo na kapag ganitong bubutasin na naman ang likod ko, malaking panghihina ng kalooban ko ang nararamdaman ko tuwing maiisip ko na bubutasin ang likod ko. akala nila, madali lang ang mabutasan ng likod. super sakit yun ha? just the thought of it, inangkupu! kinikilabatutan ako sa sakit. hanggang kailan pa ba ito? naiinip na ako.

tas sa 13, bertdey na naman ng nanay ko. ni hindi ko nga alam kung ano maipapa-bertdey present ko sa kanya. haayyyy!!!

commercial muna

2005-06-06T23:48:00.000+12:00

teka lang muning ha?

ackshually, may karugtong pa itong makasaysayang di umano'y pagtangkang panghahalay sa aking flatmate. medyo mabusisi lang kasing talakayin at kinakailangan ng aking powers para upuan at mag-concentrate sa mga takbo ng pangyayari.

pansamantala, lagyan muna natin ng commercial....

Celebrate good times, come on! (Let's celebrate)
Celebrate good times, come on! (Let's celebrate)

There's a party goin' on right here
A celebration to last throughout the years
So bring your good times, and your laughter too
We gonna celebrate your party with you

toink! toink! toink! toink!
paki-toink-ki-toink!
alimango!

ahahahaha!!! yesssss!!!!

yes-yes-yo!!!

yo!!!!!!!!!!!

wahooooooooooooooooooooooo!!!!!!

....hindi po.. hindi po kayo naliligaw. at hindi po ito isang example ng plagiarism. (tama ba sipelling ko?) ahahahah!!!

di ko lang mapalagpas ang araw na ito. haaayyyyy!!!

ala lang. eh sa masaya ako eh bakit ba.

kasi..... kasi.....

ah basta lang! saka ko na lang ikukwento kapag nalasing ako.

yo!!!!!!!!!!!

wahooooooooooooooooooooooo!!!!!!

kaso lang, sabi ng doktor ko, bawal daw alcohol habang under medication. eheehehe... soweeee.....

update

2005-05-30T22:42:00.000+12:00

natatandan mo pa ba ang kwento ko? well... wala akong update kasi tahimik pa itong flatmate ko. tahimik.... as in... lukring pa sya kung ano ang kanyang gagawin. yun bang tipong alanganin sya to pursue or not ang kanyang reklamo.

tila natabunan na rin ng kalimot ang kampo ng mga baranggay tanod. sus! anu kaya yun? mukhang malakas itong manyakis na ito. walang update from the tanods. kapag pina-follow-up ni flatmate, under investigation pa rin daw. hhmmmm... delikado.

kanina, may nakapagsabi naman sa akin. di daw nagha-hire ng third party ang comelec. kung may gusto silang linawin, or imbestigahan na nga, ang case manager mismo ang tatawag. kung ganun nga, bakit ang mga dokumento, andun kay manyakis? yun ang dapat na malaman. di kaya daw may inside job na nangyayari? yung tipong may taga loob ba gumagawa nito kasabwat si manyakis? yung tipong kikikilan ka or kung hindi naman, yung gaya ng ginawa nya, ang kanyang pagkamanyakis.

nabanggit ko na ito kay flatmate. at yun din ang sinabi nitong aking kakilala. kumausap sya ng MP (member of parliament) lalung-lalo na sa opposition. tutal, malapit na ang eleksyon dito kaya siguradong may magkaka-interest sa kanyang kaso.

bukas daw ay sasamahan sya ng kanyang amo.

kaso lang, duda ako sa statement ng kanyang asawa. sinasabi ko na nga ba at duda ako sa mga takbo ng pangyayari kung bakit gagahasain si babae ni manyakis.

kaso lang, antok na ako talaga. bukas na lang ha?

cover-up

2005-05-21T01:47:00.000+12:00

the name says it all.

ang comelec, dine-deny nila na may pinadala silang imbestigador. naloko na. di daw nila alam na may imbestigasyon (imbestigasyon tungkol dun sa papeles na peke daw at hindi yung imbestigasyon na pag-gahasa).

tumawag daw si lalaki sa comelec at sya daw ay gagawa ng reklamo laban sa imbestigador. ayun! dineny na may pinadala silang tao. tsk! tsk! tsk!

pag-uwi ko, kinukwento ni lalaki ang mga kaganapan. may kinausap silang san pedro. kaso, pinapaghanda sila ng umaatikabong sampung libong kaban kabayaran sa serbisyo at iyon ay pampaunang bayad pa lamang. inangkupu!!!

ano daw ang gagawin nila? wala daw silang ganung kalaking pera. tatahimik na lang daw ba sila?

tingin ko, sa opinion ko, pareho lang naman ang mangyayari. ke tumahimik sila o mag-ingay, im shure, tapos na rin ang kanilang inaasam na panaginip na manirahan dito. feel ko lang ha? banggain mo ba naman ay pader. ganun din, pababalikin din sila sa kanilang lupang sinilangan.

anyway, abangan pa rin. may mga baranggay tanod daw ulit na babalik dito bukas.

hindi lang sa pelikula

2005-05-19T22:33:00.000+12:00

hay nako! breath-taking kumbaga! eto ay isang fresh na fresh na kaganapan at pati ako yata ay aatakihin sa alta presyon!

pag-uwing-pag-uwi ko, palabas ang mag-asawa sa garahe. hmmm... tila hinde pumasok si babae. dapat ay alas diez pa ng gabi ang uwi nya galing supermarket.

sabi ko sa sarili ko, haayyy... ang sarap! tahimik ang kabahayan! walang magulo.

makaraan ang mga isang oras, bumalik ang mag-asawa. diretso si babae sa telepono at nirikisa ang mga messages sa kanilang answering machine. may sinasabi sa akin si lalaki pero di ko maintindihan. mamaya daw at ipapaliwanag nya sa akin.

mukhang may nangyaring kagimbal-gimbal sa aking obserbasyon sa kanilang dalawa. umupo na ako sa may comedor para mag-abang ng kwentong sinasabi.

ang tagpo?

muntik ng magahasa si babae sa loob ng kabahayan ng flat namin.

flashback:
(tuninininininunininini.......)

ito kasing mag-asawa ay kasalukuyan pa lang na naghihintay ng approval ng kanilang permanent residency. kaso, yung previous employer ni lalaki ay dineny sya sa comelec (sundan nyo na lang mabuti ang kwento at hindi ko babanggitin ang tinuturan kong agencia ng gobyerno at baka biglang ipasara itong blog ko!) na hindi daw nila naging empleyado dun. bakit dineny? dahil minsan daw, tinawagan itong si lalaki dito sa auckland at nakikiusap na bigyan sila ng market or orders para makapag ship sila sa nz ng kanilang produkto. sabi ni lalaki, kausapin mo na lang ang managing director ng kumpanya namin at ibinigay ang phone number nung direktor. kaso, siguro ay minasama nitong si previous employer at hindi sya tinulungan ni lalaki. ayun! kaya nung nagtse-check na si comelec ng mga certificates ni lalaki, dineny sya. nag hire ng imbestigador itong si comelec para imbestigahan (natural) si lalaki. bigla raw sumulpot sa trabaho ni lalaki itong si imbestigador at inaakusahan sya na gawa raw ng isang batang paslit ang kaniyang certificate at kung anu-ano pang pag-aakusa sa kanya. minsan raw, nagtawag ng meeting itong si lalaki at mag-usap sila harap-harapan kasama ang kanyang asawa para ibigay ang panig ni babae. hindi dumating si imbestigador.

at bigla raw dumating dito kanina bahay, wala si lalaki at nasa trabaho. ang laking mama daw nitong tao na ito. matangkad pa kay lalaki. walang anu-ano, sinabi raw ni imbestigador kay babae na hindi na nya ipagpapatuloy ang pag-i-imbestiga basta't pumayag lang sya (si babae) na makipagtalik sa kanya. at sabay dinaklot na raw ang mga bulubunduking tralala ni babae. tumayo si babae at pumasok sa hallway kung nasaan ang telepono na hindi sya makikita ni lalaki. akala raw siguro ay pagbibigyan nya. sabay tawag ni babae sa tatlong numero na pang-emergency at may mga barangay tanod ng darating. nagmamadaling sinabi ni babae na pumunta sila sa bahay at may lalaking humahalay sa kanya. nakow! wala pa nga daw limang minuto, andito na mga pulis. bilib ako sa aksyon nila. at take note ha? hindi mga pulis na naka-uniporme.mga pulis civilian.

paglabas ni babae galing sa hallway, sinalubong sya ni imbestigador at nagpang-buno na sila. sigaw ng sigaw si babae pero tila walang kapitbahay na nakakarinig gayong magkakalapit naman ang mga kapitbahayan. maaaring lahat ay nasa opisina. ito namang si damulag na imbestigador, hinagis kay babae ang upuan sa komedor! por juice por santo! ang bigat nun! kumbaga sa atin, parang narra yata itong upuan na ito. ayun! bukol ang inabot ni babae pati na ang kanyang suot na pantalon ay napunit sa kanilang pagbubuno. dinala raw ng mga baranggay tanod ang kanyang punit na pantalon at panty for souvenir. este.... for ibidens!

kaso lang, nung iniimbestigahan si babae ng mga pulis, itong si imbestigador ay dali-daling pumuslit. sinabi ni babae na iyon ang humalay sa kanya. may kumausap lang daw na pulis dun sa imbestigador, inabot ang card at umalis na.

halos maghapon daw palang nasa presinto itong mag-asawa kakabigay ng kanilang statement. galit na galit si flatmate kong lalaki. bakit daw hindi pinatawag sa presinto yung imbestigador gayong sila ang biktima, sila ang ilang oras na nakabinbin sa presinto gayong yung akusado ay malayang nasa labas at hindi raw kinukuhaan ng statement.

haynakupo! ano na naman bang gusot ire? baka pati ako ay madamay na dito. baka bumalik yung damulag? baka manggulo pa dahil irereklamo sya sa comelec nitong dalawa. di na daw bale na hindi nila makuha ang kanilang pinakamimithing paninirahan sa bansa ng mga kiwi basta lang daw na makulong itong si damulag. kaso lang, sa sobrang pagka-mukhang pera talaga nitong si lalaki, tinanong ko kung paano at alukan sila ng "amicable settlement" para wag na lang nila ituloy ang demanda? aba! tanungin ba naman ako ng "tingin mo, magkano kaya iaalok nya?" poklay na yan!

kaso lang, bigla po akong nagising. panaginip lang pala.

ay hinde po! kayo naman, di na mabiro. totoo po lahat ito. kanina nangyari.

yeheyyyyyy!!!!

2004-12-31T17:36:00.000+13:00

up na po ang aming pansitan.

at ako po ay magbabalik na muli sa aking pondahan.

see you there!!!!

don't know what to say

2004-12-31T13:16:00.000+13:00

it breaks my heart to hear, see, and read all these stories about the southeast tsunami disaster. and to think that we have to end 2004 with this. then i read another flash flood in the Philippines. what is happening?

it's my 5th day being alone. while watching the cnn news, i simply couldn't control myself and break down with all those mass graves that they're doing. with all those unselfish volunteer acts and donations coming left and right from different parts of the world while another war and bombings continue in another side of the world. are these part of what was written in the Book of Revelations? it indeed makes me shiver. we really do not know when it will happen to us. and when that happens, do you think you are ready to face death? moreso, the Lord?

the weather is nice outside. and my friend sybells told me she's picking me up anytime to celebrate new year's eve with them. it's a bit in contrast to what is happening in the southeast.

i won't say anymore happy new year. instead, may everyone have a better new year ahead of us. ill see you when i see you.

inside somaliland

2004-12-31T07:41:00.000+13:00

I wonder what could have happened to our fellow pinay blogger in Somalia, A Taste of Africa. She still hasn't updated her blog and Somalia was also hit by Sunday's tsunami. Let's all hope and pray that we get news from her that she's okay.

still something to think about

2004-12-30T13:46:00.000+13:00

despite thousands and thousands of people who died in the tsunamis, how come there are no reports nor photos of animals that perished in these tsunamis?

what truth does it have that animals have sixth sense?

all my bags are packed

2004-12-30T10:13:00.000+13:00

im ready to go...

kaso lang, barely 2 hours before akong masundo, tumawag na ang kaibigan ko. di na ako masusunod. *hikbi*

sama kasi ng panahon. pareho pa naman kaming bano sa pagmamaneho. foggy daw sa lugar nila. makulimlim dito at malakas ang hangin.

well.. i think im really destined to be alone this whole holiday season. mukha ring walang tao sa kapitbahay namin. kahapon pa madilim sa kanila.

ano pa kaya ang pwedeng magawa? malapit na akong mabuwang.

and the countdown begins..

2004-12-30T07:56:00.000+13:00

malapit na.

malapit nang matapos ang 2004.

ilang oras na lang din, malapit na akong sunduin ng kaibigan ko para sa kanila mag spend ng new year's eve.

tila may nagbabantang bagyo dito sa nz. ang dilim ng kapaligiran. manaka-nakang umuulan. nakakayamot ang panahon. ang sarap matulog. malamig. parang hindi summer. hindi ganito ang summer na inabutan ko may dalawang taon na ang nakakaraan.

parang gusto ko pa ring mapag-isa. kapag hindi ako nagpasundo ngayon, siguradong mag-isa akong maghahapi new year nito. darating na bukas ang mga pina-ship na mga gamit ni sybells mula dubai kaya hindi na sya makakalabas ng bahay at ihahatid na sa bahay nila ang mga gamit niya.

it's now or never. di pa ako nakakapag empake. gusto ko pa ring matulog at mamaluktot. ang sakit ng ulo ko. super! arghhh!!!!

day 3

2004-12-29T23:11:00.000+13:00

matatapos na rin ang pangatlong araw ng aking pag-iisa.

so far, so good.

as usual, sinet ko ang alarm ng kabahayan just in case mapasarap ako sa tulog. pagdilat ng mga mata ko, umaga na ulit. 6:30am. ang aga. sa sobrang aga, natulog ako ulit bandang alas otso ng umaga. haaayyy!!! ang sarap ng buhay ng ganito. tuloy lang ang sweldo mo, wala kang ginagawa. papektik-pektik lang. wala kang iniintinding masungit na kasama sa buhay. sandali ko ring nakakalimutan ang mga pangyayari. pero hindi ko pa rin maiwasan na paminsan-minsan ay natutulala ako at hinihimay-himay ang kahapon. kung bakit nangyari ang ganito. ano ang nagawa ko.

matapos na nagpasikat ang haring araw ng mga ilang araw nitong mga nakaraang araw, (parang ang gulo. syempre sa araw sya lalabas di ba?), eto at makulimlim at nag-uuulan. malakas ang ihip ng hangin. tila baga nakikilungkot ang kalangitan sa mga nagdaang sakuna sa ilang parte ng southeast asia.

nakakalungkot isipin. sa isang iglap, ilang sakuna ang naganap. ilang buhay ang nawala. malapit na nga bang magunaw ang mundo? ayaw kong isipin. nakakapangilabot.

i wonder kung lalong natakot si bumbastik sa kanyang biyahe sa vanuatu. ito pa namang lugar na pinuntahan nya ay mga grupo ng mga islands at yung hotel daw nya ay tapat na ng dagat. siguro ay nabalitaan na nya ang nangyaring tsunamis. baka lalong natakot ang lekat.

bukas, dadaanan na ako ni sybells para doon sa kanila maki celebrate ng happy new year. parang ayaw ko na gusto ko. bahala na si batman.

tsunami news, updates, aids, donations, etc.

2004-12-29T17:52:00.000+13:00

if you want to get updates about the recent earthquake and tsunami disasters, you can go here:

The South-East Asia Earthquake and Tsunami

when it rains, it pours

2004-12-29T01:27:00.000+13:00

and when it pours, it pours real hard, baby!

oh yeah... but im not talking about the tsunami thing. it makes me shiver. sunud-sunod sila. earthquake, tsunamis? kakatapos lang ng nangyari sa pinas. eto at sa sri lanka naman at kung saan-saan pang parte ng mundo. ano pa? ano pa kaya ang isusunod? ayoko nang isipin pa. kung babalikan mo lang ang mga sinasaad sa banal na bibliya, kikilabutan ka sa mga kasalukuyang nagaganap.

enough said. sa buhay ko, lately ay sunud-sunod na rin ang mga unos na nagaganap. pero sa titindi ng mga pinagdaanan ko, gusto kong isipin na minamani ko na lang dapat ang mga ito. pero ako'y isang ~~magandang~~ tao lamang. marunong rin masaktan. kahit na ilang vezes na akong nadapa. babangon at babangon ako ulit para muling madapa. pero sa bawa't pagkakadapa ko, ilang peklat na ba ang naghilom at naging sugat ulit? at muling naghilom? at nasugatan na muli? ahhh.... wala akong kadala-dala. ang dami ko ng peklat!

ang paskong ito ang masasabi kong my not-so-nice cold christmas. bakit kamo? problema sa amin sa pinas. problemang naiwan ng tatay ko. problema ng kapatid ko. problema ko sa inang ko. problema ko sa trabaho ko. problema ko sa health ko. problema ko sa lecheng puso ko.

wala na. wala na yata akong hinihintay. sobra na yata ang aking pagiging tanga sa larangan ng pag-ebeg. ilang buwan ako naghintay. tatlo. tatlong umaatikabong buwan. sari-saring palusot ang narinig ko. na syang pinaniwalaan ko. ang buhay talaga ay punung-puno ng mga pagbabalat-kayo ng mga tao. dapat sa kanya ay nag-artista na lang at hindi na nagtrabaho sa saudi. sinasabi ko na nga ba na hindi ako dapat nagpapaniwala sa katagang "busy". dahil ang lecheng busy na yan, hindi mauubos yan. you know that you can still find time for yourself. and when that time comes, hindi mo ba mailalaan ang kahit kaunting oras mo sa iyong minamahal? yun ay kung mahal mo nga. busy rin ako. but i can find time for you. pero ngayong pasko, naghangad ako ng tawag mo. nagdaan ang bisperas ng pasko. wala. nagdaan ang araw mismo ng pasko, wala. sige na nga. mukhang nagtitipid sa phone call. ako na nga ang tatawag. naubos na yata ng pautay-utay ang phone card ko ng wala na yata akong tinatawagan. tila putol na ang iyong celfone. pati telepono mo sa trabaho ay hindi ko malaman kung ayaw mo lang sagutin o wala ka nga doon. tawag ako sa isang numero. tila hindi ka kilala ng nakasagot gayong dati na kitang nakausap sa number na iyon. ano ba ang nangyayari? natapos ang buong maghapon, naging sawi ang lahat ng ginawa ko.

at isa lang ang aking naging konklusyon. wala na. wala ka na. at isa lang ang ibig sabihin rin niyon. wala ng kasalang magaganap sa july. ang galing mong tumayming! itinaon mo pang pasko. pero sige. ok lang. sa esep-esep ko, di ko hinangad na magkaroon ng asawa ng walang bayag. ang hindi magawang sabihin ang nasa sa loob nya. ang naduduwag na humarap sa katotohanan. bakit nga ba ganoon ang mga lalaki? kapag sinusuyo ka, lahat na lang ng mga palamuting pananalita ay maririnig mo. pero sa oras na gusto na nilang kumalas, ni hindi marunong magsabi man lang o magpaalam? basta na lang nangawawala. kung anu-ano ang mga dinadahilan. mahirap bang sabihing ayaw mo na?

ayaw ko ng maging dagdag ka pa sa mga iniisip ko. like what ive said before, simple lang ang panuntunan ko sa buhay. kung ayaw mo, wag mo. kung hindi mo nagawang magkaroon ng bayag na kausapin ako sa pagbabago mo ng isip, wala akong panahon. there's no point of crying over something not worth crying. marami na akong nailuha nitong nagdaang kapaskuhan. wag ka ng maging padagdag pa. i still stand on my belief about karma.

at para namang ang bilis ng super powers ni Lord pagdating sa ka-puso-an. nagpadala agad ng kapalit. tsk! tsk! tsk! i dated someone last sunday! the longest time ever! 13 long hours! whew! napagod ako. he's the sweetest guy i have ever known. well... lahat naman ng mga lalaki, sa umpisa ay puro sweet. what's new? pinakilala sya sa akin ng kaeskwela ko noong high school. i took her word about him. "he's a nice guy", she said. "too nice that i might get bored." hhmmm... let's see. i tried it. and we clicked. and he said he just found the girl of his dreams. and that's me. lufet!

we're into two different time zones. 21 hours apart. and we dated online. kala nyo in person na ano? let's see what will happen next. hindi pa hilom ang sugat ko. but im not scared to give it a try..... again.

day 2

2004-12-28T08:12:00.000+13:00

this is my second day of being alone in this big house.

so far, so good.

mula pa noong bisperas ng pasko, nayayaya na ako ng aking mga piling-piling mga kaibigang pinoy na doon na sa kanila maki-pasko. gawa na rin ng mga nangyayaring hindi maganda sa amin sa pinas, minabuti ko na lang na hindi na sumama at magpirmi na lang dito sa aking kwarto. sa tingin ko kasi ay hindi rin naman ako magiging masaya kung ang isip ko naman ay nasa pamilya ko. bahala na sila kung sila ay nagsasaya at ako ay nalimutan na nilang nag-iisa dito at malungkot. basta't masaya sila, ok na rin yun sa akin.

nagagawa ko lahat ng gusto ko habang wala si bumbay. sarili ko ang buong kabahayan. nakakapaglakad ako ng naka panty lang dito sa loob ng bahay. nangungubeta ako ng hindi na nagla-lock ng pinto. tinatambak ko na lang muna ang mga hugasin sa lababo at inaapuntahan ako ng katam. (katamaran)

nood ako ng tv sa kwarto ko. pag nagsawa, labas ako at doon naman ako sa lounge ni bumbay manonood. nakakapanood ako sa lounge habang kumakain ng pananghalian o hapunan o kahit na ano.

marami akong nalabhan kahapon. ang ganda ng araw. tirik na tirik ang sikat ng araw na tila nagdahilan lang ang mga nagdaang araw na parating umuulan.

unang gabi ko, iniwan kong bukas ang ilaw sa hallway sa magdamag. minabuti ko na lang na i-set ang alarm ng buong kabahayan sa magdamag. itong kwarto ko lang naman ang walang alarm kaya kahit na mag-gagalaw ako dito sa loob ay ok lang. huwag ko lang na makalimutang naka on ang alarm kung magising ako sa dis-oras ng gabi at pumunta ng cr.

iniwan ko ring bukas ang ilaw ng kwarto ko. pagdilat ng mga mata ko, nakasikat na ang haring araw. haaayyy!!! naka-survive ako sa buong magdamag. tinawagan ako ni sybells at tinatanong kung anong oras daw nya ako susunduin sa martes. (ngayon na nga iyon) parang feel ko pa ring magsolo flight. marami pa akong gustong gawin na hindi ko pa nagagawa.

kahapon, dumaan ang ex-wife ni bumbastik. pakakainin sana ang alagang pusa ni bumbay. sabi ko ay napakain ko na. ok rin itong dalawang ito. matagal na silang hiwalay ni bumbastik pero nanatili silang magkaibigan. kapag may problema si ex-wife sa kanyang mga bagong kalalakihan, si bumbay ang hinihinangahan nya ng sama ng loob. kahapon, nakipagkwentuhan si ex-wife sa akin. sya ang naghatid kay bumbastik sa airport. at doon ko nalaman. sa pag-aastang astig ni bumbastik eh may tinatago pala itong katangian. natatakot daw palang sumakay si bumbastik ng eroplano. natatakot daw kahapon pagsapit sa airport. gusto kong bumunghalit ng tawa. lekat na yan. tatapang-tapang sa bahay at sisiga-siga eh duwag pala ang lekat. sabi ni ex-wife, matagal na daw na hindi sumakay ng eroplano si bumbay. may 25 taon na daw. ahahahahaha!!!! ano ba yun? matatakutin pala itong si bumbay.

alas tres na ng umaga akong nakatulog kanina. alas siete ng umaga, gising na ako. ano ba yun? ang aga. pagdilat ng mga mata ko. tirik na tirik na ulit ang sikat ng araw. haaayyy!!! naka-survive ulit ako.

rubbish day ngayon. araw ng paghakot ng mga basura. nailabas ko na kagabi ang rubbish bin pati na rin ang blue bin. ang blue bin ay lalagyanan ng mga basyong plastic containers at mga de lata. mamaya ko na sila kukunin. tulog muna ako ulit. antok pa ko.

Pinay sa NZ

2004-12-28T02:20:00.000+13:00

hay nako! nanginginig na mga daliri kong makapag blog. kung kailan naman wala si bumbastik medyo may kaunting problema ang aming pansitan. pero huwag malungkot ang aming mga mahal na readers at may nilulutong bagong pansit ang aming bloglord.

pansamantalang dito muna ako magtititipa para na rin ma-update ang mga friendly readers pag ready na ang aming pansitan.

inspired by this one and this one kaya naki-join na rin ako.

malapit na akong mabuwang, sa totoo lang. lalo na at ganitong ilang araw na akong nagkukulong sa napakalaking villa ni bumbay. bwahahahahaha!!! solong-solo ko ang buong kabahayan. ay! hindi pala. may kasama ako. si lily. ang ~~pussy~~pusa ni bumbay.

o sya. dito lang muna at ayusin ko lang ang aking template.